(RNS) — Miałam 27 lat, mieszkałam w Nowym Jorku i na samym początku mojej kariery jako zwolenniczka pokoju ruchu kwakrów, gdy ataki z 11 września 2001 r. wstrząsnęły naszym krajem i światem. Kilka dni później Friends Committee on National Legislation (FCNL) — gdzie zaczęłam swoją karierę i którą dziś prowadzę — wydał oświadczenie opłakujące tysiące utraconych istnień i wzywające, aby osoby odpowiedzialne zostały pociągnięte do sprawiedliwości poprzez rządy prawa.
FCNL również ostrzegał przed odwetem wymierzonym w niewinne muzułmańskie i bliskowschodnie wspólnoty oraz nawoływał rząd Stanów Zjednoczonych, by nie „popełniał tego samego grzechu, potęgując nienawiść, przemoc i niesprawiedliwość tych ataków własnymi aktami terroru i wojny wobec innego narodu.” Nawet w obliczu głębokiego żalu narodowego i niepewności FCNL przedstawił wyraźne i stanowcze świadectwo: „Wojna nie jest odpowiedzią.”
Smutne jest to, że wiele z obaw, które poruszaliśmy po 11 września, stało się rzeczywistością — a następnie zostało z normalizowane poprzez Globalną Wojnę z Terroryzmem. Podczas gdy USA ma długą historię interwencji wojskowych za granicą i rasistowskiej opresji na własnym terytorium, odpowiedź naszego rządu na 9/11 zapoczątkowała dekady niekończącej się wojny i utrwaloną dyskryminację, zdefiniowaną przez 2001 i 2002 roku Ustawy o Zezwoleniu na Użycie Sił Zbrojnych, Ustawę Patriot oraz inne krótkowzroczne polityki. Widzieliśmy także, jak ta wojna jako pierwszeństwo działań przyjęła się także na nasz kontynent poprzez utworzenie Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, który połączył egzekwowanie imigracyjne z narodowym system bezpieczeństwa po 9/11 i pomógł przenieść narzędzia oraz logikę wojen zagranicznych do społeczności imigrantów tutaj w domu.
Nie po to, by nas bezpieczeństwo stwarzać, te prawa pogłębiały militarne ukierunkowanie polityki USA. Rezultatem były dekady nieudanych wojen i interwencji wojskowych znacznie wykraczających poza państwa związane z atakami z 9/11, obok coraz bardziej represyjnego traktowania imigrantów na naszej granicy. Niedawne sprawozdanie FCNL Education Fund pokazuje na przykład, w jaki sposób podejście „wojna-przede wszystkim” od 9/11 podważa stabilność i podsyca przemoc w Somalii. Tymczasem społeczności somalijskie w Minnesocie, z których wielu przybyło do USA w poszukiwaniu bezpieczeństwa, ostatnio były bezpośrednio atakowane w ramach kampanii administracji przeciwko społecznościom imigranckim — a zwłaszcza muzułmańskim.
Lekkomyślne użycie sił zbrojnych przez administrację Trumpa, okrutna kampania masowej deportacji, erozja kluczowych zabezpieczeń demokratycznych i jawne lekceważenie zasady praworządności domagają się jednoznacznego sprzeciwu. Jednak te nadużycia nie zaczęły się od prezydenta Trumpa. Od dekad zarówno administracje demokratyczne, jak i republikańskie odwoływały się do „wojny z terroryzmem” i bezpieczeństwa narodowego, by uzasadniać rozszerzenie działań wojskowych za granicą i ograniczanie praw imigrantów w kraju.
Przyjaciele od dawna odrzucają założenie, że musimy wybierać między ochroną naszych społeczności a poszanowaniem praw i godności osób szukających bezpieczeństwa; zamiast tego domagamy się polityk, które zwiększają bezpieczeństwo dla wszystkich. Przez 25 lat strach i przemoc zbyt często kształtowały politykę USA. Nie musimy pozwolić, by to one dyktowały, co nastąpi.
Trudno pamiętać, że tak nie musiało być. Możliwa była inna odpowiedź. Zamiast inwazji na Afganistan i Irak oraz prowadzenia operacji wojskowych na całym świecie, USA mogły dążyć do pociągnięcia do odpowiedzialności za ataki z 9/11 na mocy prawa krajowego i międzynarodowego. Mogły wzmocnić prawa człowieka w kraju, inwestując jednocześnie w dyplomację, rozwój i budowanie pokoju za granicą. Mogły także uczcić ofiary 9/11 i ich bliskich wybierając ścieżkę, która godność ludzką chroniła i chroniła niewinne życie przed kolejnymi aktami przemocy.
Badania i doświadczenia pokazują, że takie alternatywy nie są jedynie aspiracjami. Przełomowe, z 2008 roku, badanie RAND „Jak kończą się grupy terrorystyczne” wykazało, że grupy terrorystyczne najczęściej kończą działalność dzięki pracy lokalnych policji i agencji wywiadowczych lub dzięki wynegocjowanym porozumieniom politycznym — a nie siłom wojskowym. Innymi słowy, narzędzia najskuteczniejsze w ograniczaniu terroryzmu to często te, które traktują go jako sprawę ścigania prawa lub konfliktu politycznego, a nie wojny.
Widzieliśmy, że takie podejście sprawdza się na całym świecie. Od porozumienia pokojowego między rządem Kolumbii a Oddziałami Wyzwolonych Sił Kolumbii (FARC) po Porozumienie Wielkopiątkowe w Północnej Irlandii, negocjacje i dyplomacja pomogły zakończyć lub znacząco ograniczyć dekady przemocy, prowadzonych przez grupy zbrojne niebędące państwem. Te przykłady przypominają, że dążenie do bezpieczeństwa nie wymaga automatycznego wyboru wojny.
W wieku 52 lat wciąż doskonale pamiętam te ataki. Był to moment decydujący dla mojego pokolenia, naszego kraju i świata — moment, który zapoczątkował niebezpieczne i kosztowne zmiany w polityce USA, wraz z nowymi ograniczeniami wolności obywatelskich i codziennych swobód. Pamiętam czas sprzed tego, gdy na lotniskach zaczęły się rutynowe kontrole bezpieczeństwa i detektory metalu, zanim groźba wysłania na wojnę wisiała nad tak wieloma młodymi ludźmi.
Boli mnie myśl o tym, ile szkód mój rząd wyrządził za granicą i w naszych własnych społecznościach od 9/11. Jednak gdy patrzę na te 25 lat wstecz, przypomina mi się również, że historia to nie tylko opowieść o przemocy i stracie. Zrobiliśmy znaczący postęp w kierunku pokoju — a ten postęp stanowi zarówno lekcję, jak i powód do nadziei.
Nasz świat stał się bardziej połączony, a społeczeństwo obywatelskie odnalazło nowe sposoby organizowania i wprowadzania zmian na granicach i w naszych własnych społecznościach. Ruchy bez przemocy obaliły długo utrzymujące się dyktatury, coraz więcej osób kwestionuje rasizm, seksizm i ableizm; a nasz własny Kongres stał się bardziej zróżnicowany niż kiedykolwiek wcześniej. Młodsze pokolenia również budują ruchy na rzecz większej sprawiedliwości. Nawet gdy obietnica bardziej pokojowego, sprawiedliwego i zrównoważonego świata czasem wydaje się cofać, praca nad jego tworzeniem rośnie.
Widzieliśmy, że wytrwałość przekształca się w zmianę polityki. W zeszłym październiku Kongres uchylił 2002 r. upoważnienie do użycia sił zbrojnych, kończąc uprawnienie do wojny w Iraku po dekadach działań na rzecz społecznego poparcia i współpracy obu partii. A w tym roku rosnący sprzeciw — w tym od duchownych stojących ramię w ramię ze swoimi sąsiadami-imigrantami — pomógł zablokować finansowanie dla okrutnej masowej kampanii deportacyjnej administracji na kilka miesięcy.
W 2001 roku Rep. Barbara Lee była sama w Kongresie, gdy głosowała przeciwko upoważnieniu, które otworzyło drzwi Globalnej Wojnie z Terroryzmem. Dziś coraz więcej ustawodawców dostrzega niebezpieczeństwo pozostawiania tej ustawy w aktach prawnych, a impet do jej uchylenia rośnie. Izba Reprezentantów niedawno przegłosowała rezolucję zakończenia działań wojskowych USA przeciwko Iranowi, która w Senacie przeszła jedynie o włos. Powolutku, lecz skutecznie, Kongres zaczyna odzyskiwać swoją konstytucyjną władzę nad wojną.
Najpóźniej nadszedł czas, by odrzucić system imigracyjny, który traktuje migrantów, rodziny, wnioskodawców o azyl i całe społeczności jako zagrożenia. Ta strachowa rama napędzała kampanię masowej deportacji, która jest obecnie widoczna. Uzbrojeni agenci federalni nie mają miejsca na nasze ulice w maskach, przetrzymywanie ludzi bez przyczyny ani odpowiedzialności. Kongres musi zmierzyć się z tymi nadużyciami, pociągnąć do odpowiedzialności ICE i Patrol Graniczny oraz zapewnić, że uzbrojeni agenci federalni nie będą używani do zastraszania społeczności — również przy miejscu wyborczym lub w pobliżu niego.
Dwadzieścia pięć lat po 9/11, inny świat wciąż jest możliwy. Kongres może uczcić tę rocznicę, odrzucając polityki oparte na strachu i przemocy, ponownie potwierdzając konstytucyjną władzę nad wojną i chroniąc prawa i godność wszystkich ludzi w tym kraju. Nie musimy wybierać między bezpieczeństwem a sprawiedliwością; trwałe bezpieczeństwo zależy od dążenia do obu.
W FCNL nasza adwokatura na rzecz lepszego świata nadal trwa, tak jak trwała w żałobie i niepewności po 9/11. Po 25 latach nasze przekonanie pozostaje niezmienione: Wojna nie jest odpowiedzią — ani w domu, ani za granicą.
(Bridget Moix jest sekretarzem generalnym Friends Committee on National Legislation i prowadzi dwie inne organizacje kwakrów, Friends Place on Capitol Hill i FCNL Education Fund. Poglądy wyrażone w tym komentarzu niekoniecznie odzwierciedlają poglądy Religion News Service.)
