Otrzymuj codziennie przemyślaną, niezbędną relację dotyczącą religii od RNS, każdego ranka. Zapisz się za darmo!
(RNS) — Reverend Adam Hamilton jest obecnie wybranym senatorem USA, lecz nawyki duszpasterskie — zwłaszcza te, które zbudowały jego zbiuro kościoła, megachurch United Methodist, w którym w przeciętną niedzielę gromadzi się ponad 20 000 wiernych — trwają nieubłaganie.
Kiedy rozmawiał przez telefon z reporterką Religion News Service w zeszłym tygodniu, odmówił rozpoczęcia wywiadu, zanim najpierw nie zapytał o samopoczucie rozmówczyni. Szybko zaczął zadawać pytania, które bardziej pasują do linii powitalnej po nabożeństwie niż do rozmowy z dziennikarzem.
Ale to właśnie ten niezwykle życzliwy, otwarty sposób bycia — połączony z bezkompromisowym przywiązaniem do wiary i centrowym podejściem do polityki — pomógł Hamiltonowi stać się pierwszym demokratycznym senatorem z Kansas od niemal wieku. A jak wyjaśnił w rozmowie z RNS, to także duch, który pragnie przynieść ze sobą do Waszyngtonu, DC.
„Kiedykolwiek mogę komuś pomóc, chcę to robić,” powiedział Hamilton.
To może się przydać. Rola umiarkowanego polityka bywa jednocześnie potężna i kontrowersyjna w Kapitolu, z krytyką płynącą z każdej strony. Jednak jak wyjaśnił Hamilton, planuje czerpać z wiary — a także z doświadczenia w z pozornie skomplikowanym świecie polityki kościelnej — aby odpychać wszelkie „strzały”, które na niego spadają.
Ten wywiad został skrócony pod kątem długości i jasności.
Rok temu nie miałeś żadnego doświadczenia jako ustawodawca ani jako kandydat polityczny. Teraz jesteś wybranym senatorem Stanów Zjednoczonych. Jak radzisz sobie z tą nagłą zmianą duchową?
Przede wszystkim czuję zaszczyt, pokorę i wdzięczność wobec mieszkańców Kansas, którzy wybrali mnie na swojego następnego senatora USA.
Nie potrafię wyrazić, jak bardzo czuję wdzięczność i, szczerze mówiąc, odrobinę zaskoczenia. Zaczęliśmy sześć miesięcy temu, bo poczułem powołanie do tego: nigdy nie jestem w 100% pewien woli Bożej — żartuję, że byłem „82,7% pewny”, iż to Boża wola. Ale było tyle rzeczy, które wskazywały, że mamy to robić.
Wsiedliśmy w to z głębokim przekonaniem i poczuciem, że w Waszyngtonie, w DC, działo się coś, co było nie w porządku, że ludzie cierpią z powodu decyzji podejmowanych tam. Była korupcja. Było umniejszanie i poniżanie ludzi. Wciąż powtarzałem sobie: to nie w porządku. Ktoś musi coś zrobić.
W końcu, na początku tego roku, moja żona spojrzała na mnie i powiedziała: „Dlaczego nie ty?” I zaczęliśmy modlić się o tym poważniej. Więc weszliśmy w wyścig.
ZWIĄZANE: Główne protestanckie kościoły przeżywają polityczny moment. Czy mogą przejść od protestu do władzy?
W dniu wyborów — na podstawie wszystkich danych sondażowych i samego wewnętrznego przeczucia — pomyślałem: „Wydaje mi się, że wygrać to мои.” Ale starałem się też przygotować na porażkę. Powiedziałem sobie: „Nie wygrać, nie wygrać.”
Dlatego gdy w końcu to ogłoszono, to było niesamowite uczucie: Wow, Bóg powołał nas do tego i oto jesteśmy. Rzeczywiście mamy szansę służyć naszemu stanowi i naszemu krajowi.
To było naprawdę ekscytujące.
Wkroczysz do gabinetów Kongresu z konkretnymi pomysłami legislacyjnymi i politycznymi, nad którymi na pewno chcesz pracować?
Chcę zacząć od rzeczy, które krzywdzą ludzi w Stanach Zjednoczonych, a szczególnie w moim stanie. Jedną z nich jest wojna w Iranie, która oczywiście podniosła ceny paliw dla przeciętnego Amerykanina o około 100 dolarów miesięcznie. Dla rolników to było jeszcze gorsze: cena diesla poszybowała z około 3 dolarów za galon do około 6 dolarów w stanie Kansas.
Wszystkie te kwestie krzywdzą ludzi w moim stanie, a część tego, na czym się opierałem, to obietnica, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby to powstrzymać. Zatem wyjdźmy z wojny w Iranie.
Drugą kwestią są taryfy. Istnieją polityki taryfowe, które utrudniają naszą zdolność do handlu z naszymi partnerami — w szczególności z Kanadą, gdzie Kansas eksportuje towary warte rocznie około 4 miliardów dolarów. A w Waszyngtonie co najmniej od roku i pół obrażamy naszych kanadyjskich sąsiadów.
Chcę współpracować z innymi, aby odzyskać część uprawnień w zakresie tych taryf dla Kongresu, co odpowiada Konstytucji. Jeśli prezydent chce nałożyć taryfę, musi przedstawić swoje argumenty Kongresowi.
Poza tym uważam, że musimy skupić się na opiece zdrowotnej natychmiast. W Kansas 60 000 ludzi już nie ma ubezpieczenia zdrowotnego, które mieli rok i pół temu… Myślę, że trzeba to odwrócić.
Długoterminowo uważam, że powinniśmy zająć się naprawdę dużymi wyzwaniami stojącymi przed krajem. To prawdziwa reforma systemu opieki zdrowotnej, nad którą mogą pracować wspólnie Republikanie i Demokraci. Rozważenie reformy imigracyjnej. Trzecia to Social Security, z naciskiem na perspektywę sześciu lat — musimy rozwiązać problemy funduszu powierniczego. I na koniec, dług narodowy.
Podczas kampanii padły dość głośne ataki na twoją wiarę — ze strony wiceprezydenta, a nawet samego prezydenta. Jednakże coś, co uderzyło mnie mocno, to fakt, że po tych atakach zarówno twój lokalny biskup UMC, jak i 132 duchownych UMC publicznie cię bronili.
Masz jakieś refleksje na temat tych ataków i odpowiedzi na nie?
Kiedy rozważałem, modliłem się i rozeznawałem, czy ubiegać się o senat Stanów Zjednoczonych, to był okres Wielkiego Postu. Codziennie pościłem w porze lunchu, modliłem się i głosiłem na temat Kazania na Górze.
Dochodzi się do początku Kazania na Górze i Błogosławieństw, gdzie Jezus mówi: „Błogosławieni jesteście, gdy ludzie mówią przeciwko wam wszelkie zło i gdy was znieważają.” Głosiłem wtedy kazanie na ten temat i powiedziałem: „Słuchajcie, to właśnie dzieje się w polityce.”
Ale Jezus mówi, „Radujcie się i weselcie,” gdy to się dzieje. Pomyślałem sobie: „Będę modlił się za mojego przeciwnika. Boże, proszę prowadz go i pomóż mu.” Odkryłem, że mogę modlić się nawet z zaciśniętymi zębami, ale to pomogło stłumić to, co mogłoby prowadzić do gniewu czy urazy wobec (Republican opponent Sen. Roger Marshall). Było pewnie tysiące ludzi, którzy modlili się za mnie każdego dnia. Ja i moja żona to czuliśmy. Zdarzały się takich strzały, które wydawały się ranić naszą wiarę i integralność, z różnego rodzaju fałszywymi i zniekształcającymi prawdę oskarżeniami. Ale było to tak interesujące: nigdy wcześniej nie czułem tego tak mocno, ale te „strzały” spadały na nas i odbijały się od nas, lądując na ziemi.
To przypisuję modlitwie.
Podczas kampanii czytałem Psałmy. Często Dawid mówi o tym, że jego wrogowie go znieważają lub dręczą. Te fragmenty w psalmach nigdy mnie nie poruszały, ale tym razem każdy psalm z takimi fragmentami mówił mi: „Wow. On przeszedł przez to, przez co ja teraz przechodzę.”
Te fragmenty zaczęły do mnie naprawdę przemawiać w sposób, w jaki nigdy wcześniej nie przemawiał. Co było interesujące, to to, że Dawid — a może to sam autor psalmów — często Then mówi: „rozdzielcie mojego przeciwnika na kawałki” albo „zniszczcie moich przeciwników.” Kiedy dochodziłem do tych wersetów, ciągle przypominałem sobie Jezusa, który mówił, byśmy modlili się za tych, którzy nas prześladują, który mówił, byśmy kochali naszych wrogów.
Uważam, że odpowiedź Jezusa to znacznie lepsza odpowiedź.
W sierpniu wyobraziłeś sobie scenariusz, w którym umiarkowany republikański senator i umiarkowany demokratyczny senator z Kansas będą współpracować, aby kształtować sytuację na Kapitolu. Umiarkowani często mają dużo władzy w Kongresie, ale bywa to także dość trudna pozycja. Grałeś podobną centrową rolę w Kościele United Methodist. Czy masz nadzieję wykorzystać to doświadczenie, gdy dotrzesz do Kongresu?
Moje miejsce w duszpasterstwie zawsze było tym punktem, w którym stoję na tym, co nazywam radykalnym centrum, albo „via media”, tak to określił (teolog i ewangelizator John) Wesley. Pochodzi to z czasów przed Wesleem, z idei anglikanizmu jako via media, czyli środkowej drogi.
Mówię ludziom, że jestem liberalno-konserwatywny, a konserwatywny-liberalny, zależnie od dnia tygodnia i od tematu. Wiem, że gdy od 38 lat głosiłem, starałem się pomóc ludziom usłyszeć obie strony: „Dobra, oto prawda, którą możemy przynieść z tej strony i z tamtej, i jak możemy być silniejsi, słuchając prawd z obu stron.”
Zwykle mam ludzi z skrajną lewicy i skrajną prawicą, którzy wysyłają mi niemiłe e-maile. I zawsze myślę sobie, że jeśli dostanę mniej więcej równą liczbę niemiłych maili z obu stron, to prawdopodobnie byłem w odpowiednim miejscu. Nie chodzi o to, by być w środku dla samego środka, bo niektóre rzeczy są naprawdę czarne i białe. … (Ale) zauważam, że tak często, jeśli potrafimy naprawdę posłuchać drugiej strony, możemy zrozumieć. Często ludzie kierują się lękami; jeśli zrozumiemy ich lęki, wysłuchamy ich głęboko skrywanych przekonań, możemy naprawdę znaleźć miejsca, w których zgadzamy się ze sobą.
Kiedy zaczynamy słuchać i naprawdę zwracamy uwagę na drugą stronę oraz okazujemy, że rozumiemy, jesteśmy w stanie powiedzieć: „Dobrze, jak możemy uwzględnić twoje obawy przy tworzeniu rozwiązania?” Myślę, że tak właśnie powinny działać rzeczy.
Jako pastor kościoła, który jest w dużej mierze podzielony (politycznie), dostrzegam, że jesteśmy lepszym kościołem, ponieważ mamy w niedzielnej szkole, w nabożeństwach, uczestnictwie Komunii, zarówno Demokratów, jak i Republikanów, liberałów i konserwatystów. To nas wzmacnia.
Myślę, że właśnie to potrzebne jest w Waszyngtonie, w DC.
Wchodzisz do Kongresu wraz z grupą duchownych, z których większość to Demokraci. Krążą pogłoski o Kongresowym Kolegium Duchownych, czy coś podobnego. Czy byłbyś zainteresowany tym? I czy już zdecydowałeś, czy będziesz nosił tytuł Reverend Senator, czy Senator Reverend?
Jeszcze nie myślałem o tytule. Najczęściej będę mówił ludziom, aby nazywali mnie Adam.
Jeśli chodzi o Senat, faktycznie są jeszcze dwaj duchowni duchowni — senatorowie Raphael Warnock i James Lankford. (Uwaga redakcyjna: Lankford nie jest duchownym, ale posiada licencję do służby w Southern Baptist Convention, co pozwala mu wykonywać wiele funkcji duchownych podobnych do pastora.) Istnieją także inni, jak senator Chris Coons, który studia teologiczne ukończył na Yale Divinity School, ma także stopień prawniczy oraz tytuł Master of Theological Studies. A następnie James Talarico z Teksasu, który dopiero kończy seminarium, o ile mi wiadomo.
Obecnie w Izbie Reprezentantów jest ich chyba czterech lub pięciu, którzy wchodzą w tym czasie. Nie wiem, czy to będzie raczej klub duchownych, czy klub ludzi rozważnych, którzy poważnie traktują swoją wiarę. Znam wielu Demokratów, którzy to robią — Tim Kaine też należy do nich.
W szczególności w partii Demokratycznej publicznie rzadko to mówi się, lecz myślę, że to się zmieni. Słyszy się, że ludzie pytają: „Jak nasza wiara w szczególności kształtuje nasze etyki?”
ZWIĄZANE: Podejście duszpasterskie Adama Hamiltona w ostatnich dniach kampanii
W tym kontekście myślę o ponad 2 000 fragmentów Biblii, które mówią o trosce o ubogich, o potrzebujących wdów i sierot, o obcych wśród was. Kochajcie innych. Kochajcie sąsiada jak siebie samego. I o wielu innych fragmentach.
Wiadomo już, że w Senacie będą dwie studia biblijne we wtorki i czwartki rano oraz jedno nabożeństwo modlitewne w środy. Modlitwa jest dość bi-partytancka — mniej więcej równo podzielona między Republikanami i Demokratami. Jestem zainteresowany tym, by nie narzucać chrześcijaństwa Ameryce — tak jak niektórzy chrześcijańscy nacjonaliści by chcieli zrobić. Zamiast tego to ludzie myślący pytają: „Jak wygląda miłowanie bliźniego, jak siebie samego? Jak traktować innych tak, jak ja bym chciał, żeby mnie traktowano?”
Naprawdę mnie to ekscytuje.
