Dla ocalałych z rdzennoamerykańskich szkół z internatem prawda i uzdrowienie nie mogą czekać

Otrzymuj codziennie przemyślane i istotne relacje religijne od RNS. Zapisz się za darmo!

(RNS) — Kobiety rdzennej ludności z całego kraju zapisały w tym miesiącu historię.

W stanie Nowy Meksyk Deb Haaland została pierwszą kobietą rdzennego pochodzenia wybraną na gubernatora stanu w USA. Peggy Flanagan ze stanu Minnesota została pierwszą kobietą rdzennego pochodzenia wybraną do Senatu Stanów Zjednoczonych. W stanie Nowy Jork Claire Valdez została pierwszą kobietą rdzennego pochodzenia wybraną do Kongresu w tym stanie.

Te historyczne zwycięstwa odzwierciedlają pokolenia przywództwa, wytrwałości i determinacji rdzennej ludności. Stanowią długo wyczekiwane uznanie i z pewnością są powodem do świętowania. Przypominają też o ważnym przesłaniu: nawet gdy nasz kraj odnosi znaczące postępy w zakresie większej reprezentacji, nasza praca nad rozliczeniem niesprawiedliwości z przeszłości nadal trwa.

Jednym z najbardziej bolesnych rozdziałów tej historii jest okres, w którym istniały szkoły z internatem dla Indian. Rozpoczynając się w XIX wieku i trwając aż do XX wieku, rząd federalny działał we współpracy z chrześcijańskimi kościołami, aby naruszać prawa rodzicielskie i przymusowo oddzielać dziesiątki tysięcy dzieci rdzennej ludności od rodzin, społeczności, języków i kultur.

Dzieci rdzenne były wysyłane do internatów zaprojektowanych, by pozbawić ich tożsamości i doprowadzić do asymilacji z białym amerykańskim społeczeństwem. Warunki były przerażające. Wielu dzieci doświadczało zaniedbań i okrutnych nadużyć. Niektóre z nich nie wróciły do domu.

Zamknięcie szkół nie zredukowało długofalowych skutków tych polityk. Ich traumatyczne konsekwencje wciąż odbijają się na rodzinach i społecznościach rdzennej ludności, przekazując się z pokolenia na pokolenie. Mimo ogromu tej historii, Stany Zjednoczone nigdy nie przeprowadziły kompleksowego, niezależnego przeglądu roli rządu federalnego w tych krzywdach.

Ta odpowiedzialność jest długo oczekiwana.

Jako członek ruchu kwakrów uważam, że prawda jest niezbędna do uzdrowienia. Oto jedna prawda: kwakrzy byli wśród wspólnot religijnych współodpowiedzialnych za rozdzielanie dzieci od rodzin i próby wymazania ich tożsamości kulturowej. Musimy opowiedzieć tę historię szczerze i podjąć działania w kierunku naprawy i uzdrowienia.

Zbrodnicze czyny wobec dzieci rdzennej Ameryki, rodzin i społeczności w erze szkół z internatami stały w jawnej sprzeczności z zasadami kwakrskiego świadectwa, które uznaje godność i wartość każdej osoby. Konfrontowanie bolesnych prawd o naszych własnych instytucjach i wspólnotach to najmniejsze, co możemy zrobić, aby dążyć do prawdziwych relacji między ludźmi.

Rząd federalny USA ponosi znaczną odpowiedzialność za zajęcie się tą historią również.

Wspólnoty religijne i rząd USA mają wyraźną możliwość, by żyć według wartości, które dziś wyznajemy. Dlatego Komisja Przyjaciół ds. Legislacji Narodowej (FCNL) dołączyła do organizacji prowadzonych przez rdzenne partnerstwa oraz szerokiej koalicji wspólnot religijnych popierających dwupartyjny projekt ustawy o Komisji Prawdy i Leczenia w sprawie polityk szkół z internatami dla Indian.

Ta ustawa ustanowiłaby federalną Komisję do zbadania i udokumentowania polityk i praktyk szkół z internatami, w tym roli rządu oraz instytucji religijnych. Zapewniłaby ofiarom i ich rodzinom możliwość podzielenia się swoimi doświadczeniami w sposób szanujący kultury, pomogłaby społecznościom znaleźć informacje o bliskich i zasugerowałaby sposoby przeciwdziałania trwałym krzywdom.

Ustawa nie polega na przypisywaniu winy ani nakładaniu kar na rząd. Raczej zakres upoważnionej pracy miałby stworzyć pełniejszy zapis historyczny, wysłuchać ocalałych i wskazać drogi ku uzdrowieniu, łącząc ludzi i instytucje poprzez prawdę, godność i szacunek.

Prace przygotowawcze już trwają. Republikanie i Demokraci pracowali razem nad tą ustawą w kolejnych kadencjach, z silnym wsparciem ze strony wspólnot wiary. W 2024 roku ustawa przeszła przez Senat USA przy poparciu obu stron, budując na postępach w komisjach Izby. Ta stała współpraca stanowi miłe przypomnienie, że niektóre obowiązki przekraczają przynależność partyjną. Dzięki dwupartyjnemu wprowadzeniu tej ustawy w obu izbach, ustanowienie Komisji Prawdy i Leczenia powinno być priorytetem do przegłosowania w bieżącym roku.

To samo zaangażowanie w prawdę i uzdrowienie zaczyna się rozwijać wśród wspólnot religijnych. Organizacje religijne reprezentujące różnorodne odłamy chrześcijańskich denom ina cji poparły dążenia do utworzenia Komisji Prawdy i Leczenia, w tym niektóre z takich, których poprzednicy prowadzili szkoły z internatami. Ta zbiorowa gotowość do udziału odzwierciedla rosnące przekonanie, że uznanie instytucjonalnych krzywd jest wyrazem wiary, a nie jej odrzuceniem.

Praca ta nie będzie łatwa. Mówienie prawdy rzadko bywa łatwe. Ale w tym procesie jest także nadzieja.

Nadzieja, że ocalałym, którzy nosili te doświadczenia przez dekady, zostanie dana możliwość zabierania głosu. Nadzieja, że rodziny poszukujące informacji o bliskich znajdą odpowiedzi. Nadzieja, że rdzenne społeczności będą miały silniejszy głos w kształtowaniu tego, jak ta historia będzie chroniona i rozumiana. I nadzieja, że instytucje religijne mogą rozpocząć budowanie relacji opartych na uczciwości, wzajemnym szacunku i zaufaniu.

Musimy również uzmysłowić sobie pilność tego Kongresu. Wielu ocalałych ze szkół z internatami jest już starszych. Każde kolejne rok przynosi utratę kolejnych świadków z pierwszej ręki tej historii, wraz z opowieściami i wspomnieniami, które zasługują na wysłuchanie i zachowanie. Kongres już wykazał, że współpraca bezpartyjna w tej kwestii jest możliwa. Pozostaje jedynie zobowiązanie, by doprowadzić tę pracę do końca; 119. Kongres nadal ma szansę to uczynić.

Opowiadanie prawdy nie polega na przypisywaniu dziedzicznej winy; chodzi o przyjęcie wspólnej odpowiedzialności za to, by ocalały zostały wysłuchane i historia była zachowana. Choć nie możemy zmienić tego, co stało się dzieciom zabieranym z rodzin, nie możemy przywrócić utraconych lat ani wymazać wyrządzonych krzywd, to możemy wybrać nasze dzisiejsze reakcje.

Dla ocalałych z internatów rdzennej ludności, ich potomków i naszego kraju czas na prawdę i uzdrowienie jest teraz.

(Bridget Moix jest sekretarzem generalnym Friends Committee on National Legislation i kieruje dwoma innymi organizacjami kwakrów, Friends Place on Capitol Hill oraz FCNL Education Fund. Poglądy wyrażone w tym komentarzu niekoniecznie odzwierciedlają poglądy Religion News Service.)

Damian Cisowski
Damian Cisowski
Damian jest autorem artykułów na portalu Dobra Spowiedź, gdzie dzieli się refleksjami na temat wiary, życia duchowego i sakramentu pojednania.

← Wróć do aktualności