(RNS) — Kuszące jest podążać za „The Star-Spangled Banner”, naszym hymnem narodowym, od razu wykrzykując „Zagrajmy w piłkę!”. Jednak na cześć 250. rocznicy powstania Stanów Zjednoczonych powstrzymajmy tę pokusę i po prostu posłuchajmy.
Zacznijmy od pierwszego strofa — jednego, który zna każdy.
O powiedz, czy widzisz, gdy brzask poranny oświeca światło,
Co tak dumnie witaliśmy w ostatnim blasku zmierzchu,
Które szerokie pasy i jasne gwiazdy w bohaterskiej walce
Nad wałami, które obserwowaliśmy, były tak walecznie powiewające?
A czerwony błysk rakiet, bomby wybuchające w powietrzu,
Dawały dowód przez noc, że nasza flaga wciąż była tam;
O powiedz, czy ten gwiaździsty sztandar jeszcze powiewa
Nad krajem wolnym i domem odważnych?
Jeżeli nie zasniesz na lekcjach w piątej klasie, znasz historię tych słów. Zostały napisane przez Francisa Scotta Keya w 1814 roku, początkowo jako poemat: „Defence of Fort M’Henry.” Był świadkiem bombardowania Fortu McHenry w Baltimore podczas Wojny 1812 roku, a o świcie zobaczył amerykańską flagę powiewającą nad fortem. Ten widok zainspirował go do napisania tego wiersza.
Ale jeśli posłuchasz ponownie — a jeśli trzeba, zaśpiewasz ponownie — możesz dostrzec coś jeszcze.
Pierwszy wers to bezpośrednie pytanie („O powiedz, czy widzisz…?”), a ostatni wers kończy się znakiem zapytania („domu odważnych?”). Piosenka to jedna długa kwestia, a te wersy wyrosły z niepokoju i lęku wywołanych wojną.
To tak, jakby każde zaśpiewanie tej pieśni wywoływało to pytanie: Czy flaga nadal powiewa? (Tak, powiewa).
Sama Ameryka to zestaw pytań, które trwają znacznie dłużej niż pytanie, czy ta flaga wciąż powiewa nad fortem. Do nich należy: Czy wciąż jesteśmy „krajem wolnym i domem odważnych?”
Pod względem słownym jednak moja ulubiona patriotyczna piosenka to „America the Beautiful” — przynajmniej ze względu na cudowne, sugestywne słowa w strofach, których ludzie rzadko śpiewają. Każda z nich zawiera naukę o samej Ameryce:
America! America!
God mend thine every flaw,
Confirm thy soul in self-control,
Thy liberty in law!
Mówi nam, że oceniamy naszą indywidualną i zbiorową duszę według tego, jak dobrze panować nad swoimi namiętnościami i jak równoważyć wolność z odpowiedzialnością.
A następnie:
America! America!
May God thy gold refine
Till all success be nobleness,
And every gain divine!
To nie chodzi o proces rafinacji rzadkiego metalu. Chodzi o duchowy proces oczyszczania tego, co chcemy zdobyć, i o to, jak możemy podnieść nasze spojrzenie ponad brzydotę ku sacrum.
A te słowa zawsze wywołują w moim gardle gula:
O piękne dla patriotycznego snu
Który widzi poza latami,
Twoje alabastrowe miasta błyszczą
Nienaruszone ludzkimi łzami!
Pamiętam, jak śpiewałem je podczas nabożeństwa upamiętniającego 11 września. Przypomniało mi to, że tak, nasze miasto ponownie zabłyśnie, nawet w zamazałej łzami zawiei.
Co do melodii „The Star-Spangled Banner”? Zaczęła się jako melodia „To Anacreon in Heaven”, popularnej angielskiej piosenki napisanej około 1775 roku przez Johna Stafforda Smitha. Śpiewanie jej jest bardzo trudne, chyba że posiadasz zakres głosu porównywalny z tym, jaki miał zmarły Freddie Mercury. Czego możemy nauczyć się z tego wokalnego wyzwania?
Podobnie jak Ameryka jest zestawem pytań, tak samo jest zestawem aspiracji — ciągłej próby rozciągania naszego głosu i naszej wizji, by sięgnąć po coś wyższego. Zarówno głos, jak i ciało muszą sięgnąć dalej, aby sprostać ideałom, które symbolizuje flaga.
A może zakres wokalny symbolizuje pewien rodzaj nadmiernego wysiłku, biorąc pod uwagę, jak niełatwo go zaśpiewać dla wielu obywateli. Hymn wciąga melodię, a naród wyobraźnią sięga ku obietnicom wolności, równości, wielkości, reform i transcendencji. Melodia jest akustycznym odpowiednikiem tego, o co prosi naród w swoich obywatelach — by sięgnąć wyżej niż samych siebie.
