Codziennie rano otrzymuj przemyślane, istotne relacje religijne od RNS. Zapisz się za darmo!
(RNS) — Jako sekretarz generalny Rady Kościołów Bliskiego Wschodu, Michel Abs powiedział, że chrześcijańskie wysiłki humanitarne w regionie muszą priorytetowo traktować dzieci doświadczające traumy, wiele z nich będących sierotami, wśród licznych konfliktów na Bliskim Wschodzie.
MECC, mająca siedzibę w Bejrucie, dąży do zjednoczenia chrześcijańskich liderów z różnych wyznań w celu promowania dialogu i pokoju w regionie. Została założona w 1949 roku, krótko po Nakbie, która doprowadziła do wysiedlenia setek tysięcy Palestyńczyków i powstania nowoczesnego państwa Izrael, i miała pomagać uchodźcom palestyńskim. Dziś rzecznikowanie na rzecz Palestyńczyków pozostaje rdzeniem działań MECC.
Rozmawiałem z Abs o szybkim reagowaniu jego organizacji w Gazie, Libanie i Judei i Samarii, o emigracji chrześcijan i problemach, jakie to powoduje, oraz o ochronie dzieci narażonych na handel ludźmi.
Wywiad został skrócony pod kątem długości i jasności.
Powiedz nam o wyzwaniach prowadzenia pracy humanitarnej w Palestynie i Libanie.
Działania humanitarne w Palestynie i Libanie podczas okresu wojny wymagają przejrzystego i odpowiedzialnego zarządzania — jasnego nadzoru nad zasobami kościelnymi, wiarygodnego i odpowiedzialnego administrowania pomocą oraz istotnego udziału społeczności, które polegają na tym wsparciu.
Zaangażowanie MECC w Palestynie ma bogatą historię. Rada Kościołów Bliskiego Wschodu została założona w 1949 roku — rok po Nakbie — gdy setki tysięcy Palestyńczyków zostało wysiedlonych. Od początku MECC stworzyła wydzielony departament, aby służyć uchodźcom palestyńskim. Dziś Palestyna pozostaje sercem tożsamości i działalności MECC — wyrażanej poprzez służbę, rzecznictwo i podnoszenie świadomości.
Jakie jest stanowisko MECC w sprawie obecnej izraelskiej wojny w Libanie?
Ludzie Libanu mają prawo do bezpieczeństwa, godności i życia, podczas gdy działania okupanta (Izraela) w Libanie są okrutną agresją. MECC wzywa do ochrony spójności społecznej; ochrona ojczyzny obejmuje zachowanie jedności i zapobieganie temu, by konflikt polityczny przerodził się w podział cywilny.
Co według ciebie powinno być priorytetem w Gazie, Jerozolimie i na Zachodnim Brzegu?
Nasza ekumeniczna odpowiedź musi priorytetowo traktować najbardziej wrażliwe społeczności — szczególnie dzieci, które są traumatyzowane, boją się i czasem pozostają bez rodziców. W Gazie, Jerozolimie i na Zachodnim Brzegu pomoc w kryzysie musi obejmować zarówno ochronę, jak i realia codziennego strachu i niepewności.
Silnie potwierdzamy także sprzeciw wobec dyskryminacji chrześcijan i kontynuacji ataków na duchownych, siostry zakonne i miejsca święte. Chrześcijańskie wsie, takie jak Taybeh, muszą być chronione przed przemocą ze strony osadników i nękaniem.
Jesteśmy również krytyczni wobec polityki okupanta polegającej na odmawianiu lub opóźnianiu odnowienia zezwoleń na podróż dla nauczycieli i pracowników z Betlejem i Ramallah, którzy pracują w chrześcijańskich szkołach w Jerozolimie.
Jakie wyzwania stoją przed pomocą doraźną a rozwojem podczas wojny?
MECC łączy natychmiastową pomoc z długoterminowym rozwojem, gdzie to możliwe. Jednak w czasie wojny trudno planować rozwój, ponieważ priorytety mogą przesuwać się w stronę pilnych potrzeb humanitarnych.
Rzeczywistość polityczna i restrykcje mogą ograniczać programowanie rozwojowe i zakłócać jego realizację. W miarę rosnących potrzeb w regionach środowiskowych, finansowanie może być kierowane z rozwoju ku reagowaniu w nagłych wypadkach.
Często także odkrywamy, że darczyńcy są bardziej skłonni wspierać krótkoterminową pomoc niż długoterminowe projekty rozwojowe, nawet gdy potrzeby wymagają obu.
Jeśli chodzi o prawa człowieka w regionie, co trzeba zrobić, aby pomóc sierotom, które wydają się ponosić największy ciężar konfliktu?
Dzieci generalnie cierpią bardzo bez wyraźnego wsparcia rodzinnego. Dzieci osierocone napotykają poważne wyzwania społeczne i prawne. Dążymy do świata bez sierot, ale na Bliskim Wschodzie mamy wiele przeszkód w procesie adopcyjnym. Potrzebne jest instytucjonalne udokumentowanie, które może określić podstawowe fakty dotyczące przynależności religijnej, co jest konieczne ze względu na skomplikowane realia prawne adopcji. Jednocześnie musimy być ostrożni w ochronie wrażliwych dzieci przed wykorzystywaniem. Handel ludźmi i znęcanie się rozwijają, gdy dzieci nie są chronione.
Jak podchodzisz do problemu emigracji chrześcijan na Bliskim Wschodzie?
Spadek demograficzny stanowi kluczowe wyzwanie dla chrześcijańskich społeczności Bliskiego Wschodu. Część z tego wynika z niestabilności politycznej w Palestynie, Iraku i Syrii.
Mieszkalnictwo i zatrudnienie — bardziej niż abstrakcyjne mówienie o godności — utrzymują społeczeństwa. Postęp zależy od finansowania, zdolnego zarządzania i skutecznego wdrożenia, a ograniczenia religijne mogą utrudniać projekty mieszkaniowe na ziemi będącej własnością kościoła. Ale pojawia się także inny problem: niski wskaźnik przyrostu naturalnego. Wzorce takie jak opóźnione małżeństwa i mniejsze rodziny zagrażają długoterminowej stabilności wspólnot.
Masz często mówić o potrzebie utrzymania i priorytetowego traktowania dobrego zarządzania w kościołach na Bliskim Wschodzie. Dlaczego?
Wielu liderów kościelnych źle pojmuje zarządzanie jako coś zagrażającego. Pamiętam, jak brałem udział w konferencji o włączaniu młodzieży i edukacji religijnej. Gdy poruszyłem temat reform i dobrego zarządzania w naszych kościołach, spotkałem się z wrogim oporem. To niezrozumienie jest niebezpieczne, ponieważ podważa potrzebę większej roli w podejmowaniu decyzji, prowadzącej do lepszych praktyk zarządzania kościołem.
Przywódcy kościoła muszą odpowiedzialnie zarządzać samymi sobą w ramach swoich obowiązków, a także tym, czym zostali obdarzeni — zwłaszcza finansami, ziemią i nieruchomościami. Obejmuje to przejrzystość, przekazywaną w zrozumiałych formach właściwej publiczności, szczególnie tym, którzy są bezpośrednio zaangażowani. Wspieram publikowanie zamiast ukrywania, a przejrzystość musi obejmować audyt i późniejszą odpowiedzialność.
Na przykład w Libanie widzę duże marnotrawienie zasobów kościelnych oraz opuszczone i nieużywane nieruchomości. Działki ziemi nie są właściwie wykorzystywane do budowy tanich mieszkań. Taki proceder marnotrawienia wpływa na życie ludzi. Problemy zarządzania nie ograniczają się do spotkań ani biur — szkody dla wspólnot.
W Libanie konieczne jest utrzymanie praktyki urządzania wyborów do rad kościelnych w obrębie religijnych wspólnot Libanu, aby zrównoważyć duchowieństwo i świeckich. Te rady powinny mieć uprawnienia do przeglądu danych finansowych i korzystania z zewnętrznej ekspertyzy, gdy zajdzie potrzeba.
Jaką rolę MECC odgrywa w budowaniu współpracy między kościołami i dlaczego Jordyjska Rada Ewangeliczna została wykluczona z MECC?
MECC to wspólnota kościołów. Koordynujemy organizacje i instytucje kościelne działające w podobnych obszarach. Wspieramy sieci obejmujące seminaria i kanały komunikacyjne, a także pracujemy nad zwalczaniem mowy nienawiści i inicjatywami medialnymi chrześcijan.
Nie wykluczamy kościołów ewangelikalnych, ale działamy poprzez „cztery rodziny kościelne”: Kościoły Prawosławne, Katolickie, Kościoły Wschodnie i Protestanckie. Kościoły ewangelikalne w Jordanii muszą ubiegać się o członkostwo poprzez odpowiednią rodzinę kościelną jako odrębne wyznania, a nie jako rada. Tak więc Baptystów, Kościoły Pentecostalne lub Nazarejczyków mogą zgłosić wniosek o członkostwo do rodziny ewangelickiej kierowanej przez ks. Paula Haidostiana, który przewodniczy także Ormiańskim Ewangelikom w Libanie.
Uwaga redakcyjna: Ambasada Izraela nie odpowiedziała na prośbę o komentarz.
(Daoud Kuttab jest starszym pracownikiem ds. komunikacji Światowego Sojuszu Ewangelickiego. Poglądy wyrażone w tym komentarzu nie muszą odzwierciedlać stanowiska Religion News Service.)
