Może rosnąć lewica religijna – ale czarnoskóre kobiety chrześcijanki były tam od dawna

Odbieraj codziennie przemyślane, niezbędne relacje dotyczące religii od RNS. Zapisz się za darmo!

(The Conversation) — W okresie kampanii wyborczej nagłówki były pełne kandydatów otwarcie mówiących o swojej wierze — a wielu z nich to Demokraci.

Adam Hamilton, nowo wybrany senator-elekt z Kansas, jest pastorem największego w Stanach Zjednoczonych zgromadzenia Kościoła Metodystów Zjednoczonych. Frederick Haynes, który będzie reprezentował okręg w Teksasie w Izbie Reprezentantów, jest pastorem baptystów. Texas Sen.-elect James Talarico jest studentem seminarium presbiteriańskiego, który na środku swojej kampanii wyznaczył biblijne przykazanie — „Miłuj bliźniego swego”.

Odkąd nastąpiła noc wyborcza, dziennikarze i komentatorzy przypisywali duże zasługi tak zwanej »Blue Wave« Lewicy religijnej. Chociaż niektórzy wspominają Abdul El-Sayed, senatora-elekta z Michigan, który jest muzułmaninem, i Amy Acton, gubernator-elekt z Ohio, która jest żydówką, nacisk skupiał się na postępowych chrześcijanach.

Jako badacz rasy, płci i religii, którego praca koncentruje się na czarnym protestanckim chrześcijaństwie, uznałem relacje po wyborach o wzroście religijnej lewicy za interesujące. Głosujący z różnych tradycji religijnych rzeczywiście przyczynili się do napędzenia »Blue Wave«, ale jedna często pomijana grupa od dawna była najwierniejszymi zwolennikami lewicy: czarnoskóre kobiety-chrześcijanki.

Stabilne wsparcie

Skupienie uwagi na „powrocie” religijnej Demokratów podkreśla kontrast między różnorodnością religijną po lewej stronie a lojalnością między zwolennikami MAGA a ewangelikami po prawej. Według exit polls NBC, 82% wyborców, którzy określają siebie jako biali ewangelicy lub nowo nawróceni chrześcijanie, zagłosowało na kandydatów GOP w 2026 roku. W 2024 roku 82% ewangelików w 10 kluczowych stanach zagłosowało na prezydenta Donalda Trumpa.

Ale mówienie o „demokratycznych kandydatkach religijnych” jak o nowym, błyszczącym dodatku sugeruje, że do tej elekcji postępowa lewica nie była w grze na kartach. To po prostu nieprawda, zwłaszcza jeśli chodzi o czarne kobiety.

W ciągu ostatnich czterech wyborów przeważały preferencje obu grup – kobiet i czarnoskórych wyborców – na stronę niebieską. Czarnoskóre kobiety głosują na Demokratów z coraz większym marginesem: 93%, według exit polls z 2026 roku, w porównaniu z 59% kobiet ogółem i 86% czarnoskórych mężczyzn. Chociaż czarnoskóre kobiety stanowią tylko 5-7% Amerykanów, były one najbardziej stałą frakcją wyborczą Demokratów.

Ponad 7 na 10 czarnoskórych Amerykanów to chrześcijanie, a zdecydowaną większość stanowią protestanci. Kolejne 4% należą do innych wyznań, w tym islam, a 22% nie przynależy do żadnego wyznania. Według badania Pew z 2023-24 Religious Landscape Survey, 2 na 3 członków czarnych protestanckich denominacji to kobiety.

«Bóg kazał mi iść»

Wielu czarnoskórych kandydatów mówiło o wierze podczas kampanii.

Keisha Lance Bottoms zorganizowała wydarzenie kampanijne na stanowisko gubernatora w Friendship Baptist Church 21 października 2026 r. w Atlancie, Georgia.
Prince Williams/WireImage

Na przykład Keisha Lance Bottoms, gubernator-elekt stanu Georgia, uczęszcza do kościoła metodystycznego. Kilka dni po zwycięstwie przemówiła w zabytkowym Ebenezer Baptist Church w Atlancie, kierowanym przez Demokratycznego senatora Raphaela Warnocka z Georgii. Podczas swojej wizyty Bottoms odniosła wrażenie, że modliła się o decyzję o kandydowaniu na gubernatora i powiedziała, że „Bóg kazał mi iść”. Jej miliarderowy oponent był „Goliatem”, jak powiedziała, ale „nasz Bóg zapewnił wszystkie nasze potrzeby.”

Anita Earls, która została ponownie wybrana na sędziego Sądu Najwyższego Karoliny Północnej, jest długoletnią członkinią Afrykańskiego Kościoła Metodystycznego Episkopalnego.

Wśród obecnie urzędujących Demokratów, senator Delaware Lisa Blunt Rochester wypowiadała się na temat swojej chrześcijańskiej wiary. Reprezentant Massachusetts Ayanna Pressley, która dorastała w baptystycznej rodzinie, określa siebie jako „siostrę w Chrystusie i kobietę wierzącą. Kogoś, kto wierzy w moc modlitwy”.

Każda z tych kobiet jest częścią religijnej lewicy.

Zanim one wszystkie pojawiły się na scenie, Shirley Chisholm została pierwszą czarnoskórą kobietą wybraną do Kongresu w 1968 roku. Cztery lata później była pierwszą czarnoskórą kobietą, która ubiegała się o stanowisko prezydenta w Democraticznym Bilecie. Jej wspomnienia z 1970 roku, „Unbought and Unbossed”, opisują jej zaangażowanie w postępowe ideały — od edukacji po prawa reprodukcyjne kobiet — i wiarę chrześcijańską.

„Ameryka ma prawo i materialne zasoby, aby zapewnić sprawiedliwość wszystkim swoim ludziom”, napisała. „Tego brakuje w sercu, w człowieczeństwie, w chrześcijańskiej miłości, której to potrzebujemy. Być może jest to nierealistyczne mieć nadzieję, że mogę pomóc dać ten naród chociażby część z tych rzeczy, ale to w to wierzę, że muszę spróbować.”

Długa historia

Zanim czarnoskóre kobiety zostały wybrane do urzędów, były one już filarami postępicznej polityki. Historycznie czarne kościoły były czymś więcej niż miejscem wyznawania wiary. Były to również instytucje oparte na wspólnocie, które wspierały sprawiedliwość społeczną, polityczną i gospodarczą.

W obrębie czarnych denominacji mężczyźni zazwyczaj zajmują wyższe stanowiska przywódcze. W swojej słynnej pracy „The Souls of Black Folk” socjolog W.E.B. Du Bois zauważył, że czarny kaznodzieja był także „przywódcą wspólnoty, politykiem, mówcą, „szefem”, intrygantem, idealistą.”

Rola kobiet była mniej widoczna, ale równie istotna, obejmując organizowanie społeczne i polityczne. W „Witnessing and Testifying” profesor religii Rosetta Ross pokazała, jak wiara i aktywizm czarnoskórych kobiet inspirowały się nawzajem podczas ruchu na rzecz praw obywatelskich. Wśród badanych kobiet Ross wymienia Ella Baker, która zorganizowała pierwsze spotkanie dla tego, co stało się Student Nonviolent Coordinating Committee i często „wykorzystywała chrześcijańskie Pismo, by pouczać słuchaczy, by walczyć o wolność.”

Two women, one of whom is holding a small American flag, stand at the back of an auditorium.

Działaczki praw obywatelskich Fannie Lou Hamer (po lewej) i Ella Baker uczestniczą w spotkaniu Mississippi Freedom Democratic Party w Atlantic City, New Jersey, w sierpniu 1964 r.
United States Information Agency/PhotoQuest/Getty Images

Kobiety takie jak Baker, działaczka na rzecz praw wyborczych Fannie Lou Hamer, oraz Clara Muhammad, żona założyciela Nation of Islam Elijah Muhammada, pokazują, jak troski społeczności czarnych i ich wiara często łączyły się z postępową polityką. W 1958 r. Nannie Helen Burroughs, założycielka Women’s Auxiliary w Narodowej Konwencji Baptystów, powiedziała, że Afroamerykanie chrześcijanie chcą „Jezusa, pracy i sprawiedliwości.”

Czarny, chrześcijański i progresywny

Dziś także wiara kieruje polityką wielu postępowych czarnoskórych kobiet i ich służbą publiczną. Dla działaczek na rzecz praw wyborczych oddanie głosu nie jest tylko prawem, lecz czymś świętym.

W ubiegłym tygodniu dziennikarze i publicyści polityczni zwracali uwagę na wiele różnych grup, które przesunęły się na lewo, by zasilić zwycięstwa Demokratów w wyborach śródokresowych, w tym młodych wyborców, Latynosów, Amerykanów pochodzenia azjatyckiego, mężczyzn i niezależnych politycznie. W międzyczasie wyborczynie czarnoskóre pozostawały stabilne.

Rzeczywiście, historia pokazała, jak ich stałość pomogła ukierunkować polityczny i moralny kompas Partii Demokratycznej. I jestem gotów założyć, że będą nadal odgrywać kluczową rolę w tym, co lewica zrobi między teraz a 2028 rokiem.

(Dara Delgado, adiunkt religii na Uniwersytecie Północnej Karoliny w Wilmington. Poglądy wyrażone w tym komentarzu niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko Religion News Service.)

The Conversation

Damian Cisowski
Damian Cisowski
Damian jest autorem artykułów na portalu Dobra Spowiedź, gdzie dzieli się refleksjami na temat wiary, życia duchowego i sakramentu pojednania.

← Wróć do aktualności