Odbieraj codziennie przemyślane, najważniejsze informacje o religii od RNS. Zapisz się za darmo!
(RNS) — Zapytana, jak radzi sobie z niedawnym zwycięstwem, pastor Sarah Trone Garriott, Demokratka, która w zeszłym wtorku (3 listopada) pokonała republikańskiego rywala i została posłem-elektem do Kongresu Stanów Zjednoczonych z trzeciego okręgu kongresowego Iowa, nie mogła powstrzymać się od użycia religijnej metafory.
„Za każdym razem, gdy byłam wzywana do zgromadzenia wiernych, towarzyszało temu poczucie ogromnej odpowiedzialności,” powiedziała Garriott, której zwycięstwo zmieniło obsadę mandatu dla jej partii. „To naprawdę pokorne, by mieć to nowe powołanie na zaczynanie.”
Wiara od dawna stanowiła fundament Garriott, byłej parafialnej pastorki i kapelan szpitala, wyświęconej w Kościele Ewangelicko-Luterańskim w Ameryce, jednej z głównych denominacji protestanckich. Jednak jako odchodząca senator stanowy Iowa, która po raz pierwszy ubiegała się o urząd w 2020 roku, doskonale wie, co będzie oznaczać jej nowa rola na Kapitolu: walki legislacyjne, debaty na posiedzeniach i — jako prawodawca z okręgu ostry jak kto wie — szeroki krajowy blask mediów, który prawdopodobnie znów będzie skierowany na Iowa w 2028 roku.
Garriott rozmawiała z Religion News Service w zeszły czwartek o tym, co wybory znaczą dla niej duchowo, a także o planach posłanki-elektki po zaprzysiężeniu w nowym Kongresie.
Ta rozmowa została skrócona pod kątem długości i jasności.
Wiem, że nie jesteś nowa w polityce, ale właśnie zostałaś wybrana do Kongresu w bardzo obserwowanym okręgu, który przyciągnął uwagę całego kraju. Jak przetwarzasz to zwycięstwo, zarówno osobiście, jak i duchowo?
Noc wyborcza była dopiero początkiem tego procesu, a myśl, że stanie się to naprawdę realne i namacalne, pojawi się, gdy będę w Waszyngtonie na orientacji i gdy przyjdzie moment zaprzysiężenia.
Ale naprawdę to pokorne doświadczenie, być tam i służyć tej nowej społeczności w ten nowy sposób. Będzie dużo do nauki. Czekają nas także liczne wyzwania. Jestem jednak naprawdę podekscytowana tą możliwością i radością, która z nią idzie.
Gdzie byłaś, gdy wynik wyścigu został ogłoszony?
Podczas gdy oglądaliśmy zwroty sondaży, byłam trochę z dala od zespołu i rodziny. Widzieliśmy liczby, które wyglądały na obiecujące. Pierwszy raportowany okręg to największy obszar metropolitalny w moim okręgu i liczby były bardzo dobre.
Więc byliśmy dość pewni, że wiemy, jak potoczą się sprawy, i czekaliśmy na potwierdzenie, że ktoś oficjalnie ogłosi zwycięstwo. Nie dostawaliśmy go, więc wyszłam na balkon, by posłuchać przemówienia Roba Sanda, gubernatora-electa. Kiedy stałam tam i słuchałam jego, republikański urzędujący reprezentant Zach Nunn zadzwonił do mnie, by przyznać porażkę.
To wtedy wiedziałam, że sprawa została zakończona. Był bardzo łaskawy.
Kiedy przeprowadzałaś wywiad w 2020 roku, kiedy po raz pierwszy kandydujesz do stanowego senatu, mówiłaś o trudności w kochaniu swoich wrogów i kochaniu ludzi o odmiennych poglądach, zwłaszcza w polityce. Jakie wyzwania spodziewasz się wchodząc do Kongresu i z czym najbardziej się cieszysz?
Jest naprawdę dużo pracy do zrobienia. Wiem, że otrzymałam mandat, by iść i zmierzyć się z korupcją, która panuje w Waszyngtonie. Wielu ludzi straciło wiarę w rząd, w wybranych przedstawicieli, i chcą, by ten problem został rozwiązany.
Chcą zmian i chcą realnej odpowiedzialności. To duża odpowiedzialność, ale dla mnie niezwykle ważne jest, by zabrać się do pracy nad tym — odbudować zaufanie ludzi i nadzieję, że rząd może działać na naszą korzyść.
To będzie trudne zadanie: wielu ludziom brakuje środków do życia. Mają trudności z pokryciem codziennych kosztów.
W ramach podjęcia walki z korupcją będącej korzeniem tych problemów musimy zapewnić ludziom ulgę i to szybko.
Mam już zaplanowane spotkanie z Amerykańskimi Związkami Zawodowymi, bo teraz pojawiają się pogłoski o zamykaniu lub redukcji etatów w zakładach John Deere w naszej społeczności. Są ludzie, którzy będą mieli realne, pilne problemy, które musimy znaleźć sposób, by wesprzeć.
Jestem podekscytowana, że mogę zabrać się do pracy — zdaję sobie sprawę, że wiele trzeba zrobić, i że to nie nastąpi od razu.
Wspominając o mandacie: wchodzisz do nowego Kongresu razem z, jak rozmawiamy, przynajmniej pięcioma nowymi duchownymi Demokratów i jedną seminarzystką. To oprócz dwóch obecnych duchownych Demokratów, którzy już pracują w Kapitolu — Rep. Emmanuel Cleaver, ordynowany członek United Methodist Church, który ponownie wygrał, oraz Sen. Raphael Warnock, znany pastor baptystyczny.
Co wniosłeś z tego faktu: że nie tylko fala duchownych i Demokratów z duchowym nastawieniem, takich jak ty, ubiegła się o Kongres w tym roku, ale także wielu innych kandydatów?
Myślę, że ludzie szukają przywódców z integrytetą. Było wielu liderów duchowych, którzy startowali, ale byli też inni urzędnicy publiczni; strażacy, nauczyciele i osoby pochodzące z doświadczeń służby społeczności.
To właśnie to, czego nasi wyborcy potrzebują teraz bardziej niż cokolwiek innego: ludzi, którzy naprawdę mają dobre powody, którzy chcą wykonywać tę pracę.
Jestem pokorna możliwością, by to dla nich zrobić, i biorę tę odpowiedzialność bardzo poważnie.
Myśl o zadaniu jest nieco przytłaczająca. Ale mam nadzieję, że wchodzimy do władzy z tak wspaniałą, nową grupą ludzi, że razem możemy dokonać naprawdę wspaniałych rzeczy.
Krążą plotki o powstaniu czegoś w rodzaju kaucusu duchownych. Czy byłabyś zainteresowana dołączeniem do niego?
Wiem, że istnieje wiele caucusów. Pierwszy caucus, który zostałem zaproszona na nim, w noc wyborów, to „kaucus Sarah.”
Nie wiedziałam, że to coś istnieje.
(śmiech) Mamy teraz cztery osoby. Mamy już caucus.
Jestem podekscytowana budowaniem relacji z tak wieloma nowymi kolegami. Znam tutaj w Iowa Lindsay James — proboszczkę prezbiteriańską i nowo wybraną reprezentantkę Iowa z drugiego okręgu kongresowego — ale inne kandydatki, których wcześniej nie spotkałam, także chcę lepiej poznać.
Mówisz o „mandacie” i wspominasz o korupcji jako jednym z priorytetów legislacyjnych. Jakie inne priorytety masz w planach?
Najważniejsze rzeczy. Musimy położyć kres chaotycznym taryfom. Musimy zakończyć tę wojnę — to miało negatywny wpływ na mieszkańców Iowa.
Chcę pracować nad politykami, które uczynią życie moich sąsiadów lepszym. Musimy przywrócić finansowanie opieki zdrowotnej i wzmocnić (Ustawę o Przystępnej Opiece Zdrowotnej). Musimy wesprzeć nasze wiejskie przychodnie i szpitale i zapewnić, by więcej naszych sąsiadów miało ubezpieczenie zdrowotne, by mogli uzyskać opiekę wtedy, gdy jej potrzebują.
I naprawdę chcę widzieć więcej inwestycji w opiekę nad dziećmi i edukację publiczną. To są rzeczy, które mają ogromne znaczenie dla moich sąsiadów.
Wiem, że nadal będziesz głosić w kościołach podczas czasu w senacie Iowa i podczas tej kampanii. Zamierzasz kontynuować to teraz, gdy jesteś członkiem Kongresu?
Tak, kiedy tylko będzie to możliwe. To ważna część mojego życia i ważna część tego, kim jestem. Kocham kaznodziejstwo, więc mam nadzieję, że będę miała okazje, by to kontynuować w nadchodzących latach.
Masz jakieś najbliższe możliwości kaznodziejskie w planie, czy zarezerwowałaś terminarz przed dniem wyborów?
Naprawdę nie wiedziałam, co przyniesie po noc wyborów — czuję, że są pewne wielkie rzeczy, które musiały poczekać, aż dowiemy się, co dalej.
Miałam już zaproszenia na spotkania i takie tam, ale nie miałam jeszcze zaproszeń na kazania. Ale jestem otwarta.
Będę odwiedzać wspólnoty religijne w całym swoim okręgu. Wczoraj przeglądałam wszystkie wiadomości, które otrzymałam w noc wyborczą, bo nie mogłam nadążyć. Jeden z duchownych Koptyjskiego Kościoła Ortodoksja w Des Moines przesłał mi wiadomość z gratulacjami. Odpowiedziałam: „Hej, nie mogę się już doczekać, by odwiedzić twoją parafię.”
Wiesz, że wcześniej prowadziłaś międzywyznaniową pracę. Czy inni liderzy religijni, w tym duchowni luterańscy, kontaktowali się z tobą w sprawie twojego zwycięstwa?
Odezwała się do mnie duża liczba pastorów i liderów wiary. Znam wielu liderów duchowych w całej wspólnocie. Jeden z rabinów z tego regionu skontaktował się dziś z gratulacjami. Dzwonili też do mnie różni pastorzy protestanccy i biskupi z życzeniami, gdy wchodziliśmy w dzień wyborów — i dziś również.
Jeden z moich przyjaciół z społeczności sikhów skontaktował się. Mają kończące się w listopadzie święto upamiętniające jednego ze swoich guru, i powiedziałam: „Daj mi znać, kiedy to się odbędzie, żebym mogła wpaść i przywitać ich społeczność oraz świętować z nią.”
To naprawdę miłe, że tak wiele różnych osób się do mnie odzywało i myślało o mnie.
Kiedy rozmawiałyśmy sześć lat temu, wspominałaś, że zainspirowało cię startowanie do senatu częściowo ze względu na ludzi, którzy zachęcali cię i dawali rady. Masz rady dla innych liderów duchowych rozważających start w wyborach?
Istnieje wiele różnych sposobów bycia liderem w społeczności. Urząd wybrany to tylko jeden z tych sposobów. Ale potrzebujemy ludzi, którzy naprawdę się troszczą i będą ciężko pracować, by pojawić się.
Nie myślałam o sobie, że będę kandydować na urząd, dopóki nie spotkałam innych ludzi, którzy startowali. Dlatego dla mnie to bardzo ważne, by zachęcać innych i wspierać ich: dzisiaj, co najczęściej robiłam, to dzwonienie do ludzi, którzy startowali — bez względu na to, czy odnieśli sukces, czy nie. Chciałam podziękować im za to, że podjęli to wyzwanie.
Wiem, że liderzy duchowi mają wiele umiejętności, których nasze społeczności potrzebują teraz w administracji. Ale z drugiej strony, wielu urzędników publicznych także posiada te umiejętności.
Dlatego mam nadzieję, że mogę być częścią motywowania liderów — dobrych liderów — do podjęcia służby dla naszych społeczności, bo wiem, że jeśli chcemy, by rząd działał na nasze korzyści, potrzebujemy naprawdę dobrych ludzi na tych stanowiskach.
Podczas kampanii atakowano twoją wiarę ze strony przeciwników. Wydaje się, że te ataki nie przyniosły efektu.
Nie przyniosły.
Masz jakąś refleksję na temat tego, jak to doświadczenie było dla ciebie?
Wśród trudnych aspektów kampanii — atakujące reklamy były okropne, a było wiele nieuprzejmych rzeczy, które źle przedstawiały moją przeszłość i moją pracę dla wspólnoty — zawsze były osoby, które wyrażały publicznie wsparcie, mówiły o tym, kim jestem i jak służyłam wspólnocie.
To było dla mnie bardzo potwierdzające i jestem za to bardzo wdzięczna. Widziałam tyle osób, które mnie znały: jeden z przykładów — gdy szłam w paradzie 4 lipca — kobieta krzyknęła z odległości: „Sarah, ochrzciłaś moje dziecko.”
Jestem niezwykle wdzięczna za wsparcie tej wspólnoty i za to, że wyborcy uwierzyli mi na tyle, by mi zaufać. A także za wszystkich tych, którzy mnie nie wybrali: jestem tu, by służyć także im.
