Odbieraj codziennie poranną dawkę przemyślanego, istotnego raportowania na temat religii od RNS. Zapisz się za darmo!
(RNS) — Pięć lat po opuszczeniu przez ABC programu „The Bachelor”, były prowadzący Chris Harrison wraca z reality dating show, które stawia w centrum poszukiwania miłości wiarę chrześcijańską i tradycyjne małżeństwo.
„The Vow”, który zadebiutował w zeszłym tygodniu na Fox Nation, śledzi losy Jace’a Catesa, trzydziestolatka ewangelikalnego chrześcijanina, poszukującego „kobiety bojącej się Boga”. Podobnie jak „The Bachelor”, serial śledzi jednego mężczyznę randkującego z wieloma kobietami. Jednak zamiast oryginalnych ceremonii eliminacyjnych i pokoi marzeń — gdzie uczestnicy spędzają czas samotnie na noc — widzowie obserwują modlitwy grupowe i rozmowy o wierze i tradycyjnych wartościach rodzinnych. W pewnym momencie Cates zostaje zobaczony na sesji doradczej po złamaniu niektórych zasad programu dotyczących granic fizycznych.
Harrison, który współprodukował program ze swoją żoną, Lauren Zima, mówi, że „The Vow” jest odpowiedzią na to, co dostrzega jako narastające rozczarowanie wśród młodych dorosłych wobec aplikacji randkowych, kultury szybkich przelotów i „sytuacji” oraz odnowione zainteresowanie wiarą i tradycją. Siedziba programu na Fox Nation może zapewnić otwartą widownię: dyrektor Fox Corp. Lachlan Murdoch powiedział, że serwis streamingowy ma od 2 do 2,5 miliona subskrybentów i przyciąga młodszą widownię niż kablowy kanał Fox News.
Warner Bros. Television, producent „The Bachelor”, wysłał Fox News list z żądaniem zaprzestania działań z powodu podobieństw między programami, ruch ten Harrison określił jako „zawiść”. Harrison odszedł z „The Bachelor” w 2021 roku w związku z kontrowersją dotyczącą obrony obecności uczestniczki na imprezie o tematyce plantacyjnej.
Program również spotkał się z krytyką ze strony komentatorów, którzy twierdzą, że promuje kulturę tradycyjnych żon i wąskie wyobrażenie kobiecości. W wywiadzie dla RNS Harrison i Cates omówili, dlaczego uważają, że niektórzy młodzi Amerykanie skłaniają się ku związkom opartym na wierze, czy tradycyjne chrześcijańskie zaloty mogą tworzyć interesującą reality telewizję i jak reagują na krytykę, że program popiera ograniczające role płciowe.
Ten wywiad został skrócony i dopracowany pod kątem długości i jasności.
Chris, wracasz z programem, który jest bardzo inny od „The Bachelor”. Co zmieniło się w kulturze i w twoim życiu osobistym, co skłoniło cię do powrotu z programem takim jak ten?
Chris Harrison: To była raczej kontynuacja niż zmiana w moim życiu prywatnym. Wiara od zawsze była częścią mojego życia, mojego małżeństwa i tego, jak wychowuję moje dzieci. To coś, co my, ja i moja żona, zauważyliśmy w społeczeństwie. Widząc artykuły o tym, że coraz więcej młodych ludzi chodzi do kościoła niż ich rodzice, po raz pierwszy w historii naszego kraju, a wieczory młodzieżowe są zapełnione od Austinu w Teksasie po Nowy Jork. Wyraźnie szukają czegoś, nieco głębszego sensu, pewnego fundamentu, może odrobiny zbawienia.
W tym samym czasie widzimy odgórną krytykę aplikacji randkowych i kultury „situationships” oraz ghostingu i hookup, a wszystko to zdaje się prowadzić ku czemuś głębszemu. Ja i moja żona pomyśleliśmy: „To jest naprawdę interesujące,” i zastanowaliśmy się: jak wygląda miłość w tym nowoczesnym świecie? A co by było, gdyby zamiast obniżać poprzeczkę — co ostatnio dzieje się nierzadko — podnieść poprzeczkę? Co by było, gdybyśmy znaleźli faceta takiego jak Jace Cates — wierzącego w wartości i cnoty, nieco starszego, profesjonalistę, który naprawdę szuka miłości i rodziny — i znaleźli dziesięć kobiet, które wypełniają tę samą ideę i zrobili z tego show.
Czy wątki skoncentrowane na wierze i bardziej tradycyjnych wartościach były czymś, co chciałeś eksplorować jako gospodarz „The Bachelor”? Czy to było coś, czego nie mogłeś zrobić i powód, dla którego zaproponowałeś ten program?
Harrison: Ktoś zapytał mnie, czy było to coś, co miałem w zanadrzu od samego początku. I niekoniecznie, ale może było gdzieś w zakamarkach mojego umysłu. Nie że było to zabronione, ale było zdecydowanie unikane i niepopierane, i było wielu ludzi, którzy przeszli przez program i chcieliby prowadzić rozmowy z wiarą i mówić o swojej wierze oraz prowadzić te głębokie rozmowy, jak my robimy w „The Vow.” Myślę, że słyszysz i widzisz rozmowy z Jace i tymi paniami, których nigdy wcześniej nie słyszeliście w reality TV.
Wspominałeś o inspiracji obserwowaniem Gen Z tęskniącego za religią i za bardziej tradycyjnymi wartościami. Czy celem programu jest zachęcenie do przesunięcia tej tendencji w tym kierunku?
Harrison: To byłyby ambitne cele, a ja byłbym nieco arogancki, gdybym powiedział „Mam nadzieję, że mój program zmieni pokolenie i społeczeństwo.” Jednakże, uważam, że warto wejść z programem, który ma być oglądany przez rodzinę, i że warto rozpoczynać takie rozmowy, a mam nadzieję, że widzowie będą toczyć rozmowy i podniosą poziom debaty. A może ktoś to obejrzy i powie: „Wiesz co, będę oczekiwał więcej.”
Dobra telewizja potrafi wzbudzać debatę. Uważam, że Jace jest dobrym nośnikiem tego. To doskonały przykład dżentelmena, i mam nadzieję, że moja córka—kiedyś będzie z takim facetem umawiać się — a kobiety, z którymi mój syn będzie umawiał się, są obecne w tym show.
Jace, dlaczego zainteresowałeś się udziałem w tym programie? Co w programie konkretnie sprawiło, że pomyślałeś: „To coś, co mogę zrobić”?
Jace Cates: Myślę, że gdy wkłada się w tak niesamowite doświadczenie i okazję jak ta, a presja jest ogromna, posiadanie czegoś takiego jak twoja wiara, która prowadzi cię i pozwala przejąć kontrolę oraz całkowicie oddać się swojej wierze, to coś, co naprawdę pozwoliło mi być w spokoju, mieć czyste serce i jasne oczy przez całe to doświadczenie.
Kiedy ta okazja pojawiła się w moim życiu, pomodliłem się o to. Powiedziałem: „Jeśli to dla mnie, proszę, umieść to w moim życiu. A jeśli nie, niech mnie ominie milion mil.” Po tej modlitwie wszystko ułożyło się, i zanim się zorientowałem, byłem w samolocie do Austinu w Teksasie.
Czy było coś trudnego w spotkaniu naraz ze wszystkimi tymi ludźmi?
Cates: Oczywiście. … Masz ludzi, którzy szukają celowo. Masz ludzi, którzy zaczynają od swojej wiary i szukają czegoś realnego. A to także program randkowy. Więc to wszystko się potęguje. Prowadzi to do bardzo wysokich wzlotów i bardzo niskich upadków. I popełniłem absolutnie błędy, ale myślę, że posiadanie wiary i bycie intencjonalnym pozwoliło mi kontynuować tę przygodę.
Jak wygląda casting do takiego programu? Czy mieliście wymagania dotyczące konkretnych wyznań religijnych, pewnych przekonań lub niepodważalnych warunków?
Harrison: Najwięcej czasu, energii, a prawdopodobnie również pieniędzy poświęciliśmy na casting ten program. Właściwie obsadziliśmy kobiety zanim zdecydowaliśmy, że to Jace będzie naszym facetem.
Chciałem, aby były różne drogi życiowe. Jeśli spojrzysz na te dziesięć kobiet, chcieliśmy, aby ich historie były różnorodne. Wiesz, Kylee, która przyznaje, że „płonie dla Jezusa”, niedawno ochrzczona, a także kobiety, które od kołyski są katoliczkami lub episkopalianami lub metodystkami lub bezdenominacyjne.
Chciałem, aby w tych rozmowach była ta debata, ponieważ myślę, że kiedy słyszysz wiarę, myślisz: „Wiem dokładnie, kim oni są.” Mogę po prostu namalować to jednym monolitycznym szerokim pociągnięciem pędzla. Wiem, że to nieprawda. Mamy bardzo różne odczucia co do tego i drogi. Chciałem tych rozmów tak samo, jak rozmów o miłości.
Wielu uczestników przyjmuje etykietę tradycyjnej żony, a niektórzy widzą program jako promujący wąską wizję kobiecości. Jak na to odpowiadasz?
Harrison: Rozumiem sceptycyzm w całym spektrum, gdy słyszy się o „The Vow” i nie oglądało się tego. … Myślę, że istniał pewien mit co do tego, o czym będzie program. A gdy widzisz faceta takiego jak Jace i widzisz, że idzie mówiąc: „Moja idea wiary i wartości i prawdziwej miłości i partnerstwa to słuchanie, komunikowanie, bycie przy moim partnerze na każdy możliwy sposób i bycie jej orędownikiem” i odwrotnie … Nie wiem, jak możesz być zbyt zły na taką miłość, o którą chodzi w programie.
Nie ma ceremonii eliminacyjnych, nie ma pokoi marzeń w „The Vow”. Jak zbalansowaliście skupienie na tradycyjnych chrześcijańskich zasadach randkowania i jednocześnie tworzenie dobrej, atrakcyjnej telewizji?
Harrison: Jako producent, te elementy pomagają doprowadzić do końca odcinka; pomagają przejść do przerwy reklamowej. To więc trochę przerażające, by odsunąć rękę z kierownicy. Ale czuliśmy, że te ruchy były ważne, nie tylko z punktu widzenia telewizji, ale by pokazać Jace’a i te kobiety: „Hej, traktujemy to poważnie. Chcemy, abyście poszli w tę podróż i chcemy, aby była ona autentyczna.”
Emocje, które pojawiają się, tej „dramy” jest tak znacznie intensywniejsza, bo widać, że to pochodzi z serca. Gdy Jace jest zmartwiony, to dla niego wszystko, bo ma przed sobą najważniejszą decyzję w życiu. Te kobiety naprawdę widzą szansę na poślubienie niezwykłego mężczyzny. Więc jeśli to się nie wydarzy lub jeśli pojawią się przeszkody na drodze, ta intensywność emocji jest prawdziwa. I myślę, że to podnosi wszystko.
