(RNS) — George Orwell słynnie zdefiniował nacjonalizm jako „zwyczaj identyfikowania się z jednym narodem lub inną jednostką, stawiania go ponad dobrem i złem i uznawania żadnego innego obowiązku niż dążenie do interesów tego narodu.” Ale czym dokładnie jest naród?
Termin pochodzi od łacińskiego natio, oznaczającego rasę lub gatunek, i został przyjęty na średniowiecznych uniwersytetach w celu organizowania studentów przybyłych z różnych miejsc. (Na Uniwersytecie w Paryżu główne narody były francuska, normandzka, pikardzka i angielsko‑niemiecka.) Z czasem termin ten zaczęto odnosić do całych populacji, lecz sama geografia nie wystarczała do ustanowienia tożsamości narodowej. Co także miało znaczenie (lub mogło mieć znaczenie) to język ojczysty, przynależność etniczna lub pochodzenie oraz religia.
Kraje definiowane w kategoriach jednego narodu zaczęły być nazywane państwami narodowymi. Istotnym wymiarem nacjonalizmu z XIX wieku była pragnienie ze strony narodów, które nie miały własnego państwa, by je mieć.
Po I wojnie światowej różne narody w Europie Środkowej i Wschodniej, które były częścią wielonarodowych imperiów, takich jak Rosja i Austro‑Węgry, uzyskały możliwość utworzenia państw narodowych — Polska dla Polaków, Węgry dla Węgrów, Litwa dla Litwinów i tak dalej. W naszych czasach rozpad Związku Radzieckiego stworzył podobne państwa narodowe, takie jak Kazachstan, Uzbekistan i Tadżykistan.
A co z ludźmi w danym państwie narodowym, którzy należeli do innego narodu — Ukraińcy lub Niemcy lub Żydzi, na przykład, mieszkający w Polsce międzywojennej? Mogli wyrażać swoją tożsamość narodową poprzez własne (czasem państwowo wspierane) instytucje edukacyjne i kulturalne oraz dzięki reprezentacji w organach rządowych.
Wszystko to stoi w sprzeczności z tym, jak Stany Zjednoczone zdefiniowały same siebie. W granicach naszych granic jedynymi narodami w sensie europejskim są rdzenni Amerykanie, z których wielu ma własne terytorium i własne przepisy prawne i którzy w rzeczywistości identyfikują się jako narody.
Jeśli, słowami przysięgi wierności, jesteśmy „jednym narodem”, to dzięki zapisom w naszych dokumentach założycielskich. Albo jak powiedział sędzia Sądu Najwyższego Neil Gorsuch kolumnistce New York Times, Davide Frenchowi ostatnio: „Jesteśmy narodem credo, prawda, Davidzie? Mam na myśli, że nie dzielimy jednej religii, nie dzielimy jednej rasy, dzielimy ideę, OK?”
Należy jednak pewne, że wielu Amerykanów identyfikuje się z konkretną wspólnotą etniczną lub rasową, z organizacją religijną lub z krajem pochodzenia. I chociaż nie są identyfikowani jako odrębne narody, mogą być uważani za wyznawców odrębnych nacjonalizmów.
Przed upadkiem Związku Radzieckiego istnieli ukraińscy nacjonaliści zbierający pieniądze na niepodległą Ukrainę. Syjoniści — żydowscy nacjonaliści — popierają państwo Izrael jako żydowską ojczyznę. Czarnoskórzy nacjonaliści odrzucają integrację na rzecz samookreślenia, wzmocnienia ekonomicznego i solidarności rasowej.
Taki nacjonalizm odnosi się do interesów lub aspiracji mniejszości w populacji. To zupełnie coś innego, gdy roszczenia nacjonalistyczne wypowiada się w imieniu większości. Mają one związek z definiowaniem samego Stanów Zjednoczonych.
Nacjonalizm chrześcijański ma zatem związek z roszczeniem, że chrześcijaństwo ma w kraju szczególne miejsce. Jak wyjaśnia w doskonałym eseju na tej stronie uczony religii Jerome Copulsky, pragnienie to ma długą historię, w dużej mierze dlatego, że twórcy Konstytucji poszli daleko, by zapewnić, że tak nie będzie — odrzucili religijne testy na urzędy, zakazali ustanawiania religii państwowych i gwarantowali wolność praktyk religijnych.
Według doradczyni ds. wiary w Białym Domie, Pauli White-Cain, niedzielny całodniowy, finansowany z budżetu federalnego Jubileusz Modlitwy, Chwały i Dziękczynienia na National Mall ma na celu „ponowne poświęcenie kraju Bogu.” Rzecz w tym, że nasz naród w ogóle nie był poświęcony Bogu na samym początku.
