(RNS) — Katolicki wiceprezydent Stanów Zjednoczonych nie pochodził z bogatego ani z arystokratycznego początku — jednak dzięki ciężkiej pracy i determinacji awansował na wysokie stanowiska. Jego katolicka wiara kieruje jego życie publiczne na najwyższych szczeblach rządu i jednocześnie utrzymuje jego więź z ludźmi, których znał w dzieciństwie.
Mówię o Joe Bidenie. A porównanie z JD Vance’em bywa pouczające.
Zastanówmy się przez chwilę nad tym, jak Biden mówi o swojej katolickiej wierze. „Moja religia to po prostu ogromne poczucie ulgi. Część z tego to rytuał, część to komfort i to, co robiłeś przez całe życie.” Dla Bidena wiara ma źródło w rodzinie, pamięci i długiej praktyce — kształtowana jest przez głęboką stratę. Współczucie, jak powiedział Biden Stephenowi Colbertowi w The Late Show, to to, co zyskujemy po stracie. Biden nosi swoją wiarę łatwo, bezpretensjonalnie, jak swoją skórę.
JD Vance ma inne podejście. Słowa „istotny” i „istotność” pojawiają się nawracająco w jego najnowszych wspomnieniach, „Communion: Finding My Way Back to Faith”, tak jakby szukał w wierze religijnej rozwiązania dla jakiegoś praktycznego problemu.
Parenthood, Vance tells us, made him want “to build a culture of virtue, within my own family, within my community, and within our entire society.” He laments how world leaders had “taken God out of their postwar oaths and alliances, and they wondered why so much else had been lost as well.” He confesses that “My big fear isn’t death but that we inherited a great civilization and are slowly letting it fall into disrepair.”
For Vance, Catholic faith provides the solidity he sees slipping away everywhere around him.
Long stretches of “Communion” do not touch on religion almost at all except so far as the case for religion generally is reinforced by the challenges faced by workers, by families, by children, by parents or anyone else who is suffering under the economic system that has rewarded Vance so well for critiquing it. And to Vance’s credit, the passages where he describes the Catholic Church’s teachings about labor, economic justice and human dignity are quite good. Even his exploration of the migration issue’s complexity is evenhanded and thoughtful. I recognize a Catholicism I know in those pages. But there remains a fundamental problem.
Near the book’s end Vance recounts coming upon a crumbling old church building and wondering, “How long would its current congregation last?” His diagnosis is an impending “civilizational death,” and here is where Vance’s way reveals itself. Though Vance does not name it, Samuel Huntington’s “clash of civilizations” thesis haunts his book. In particular, Vance seems to agree with Huntington that civilizations are fixed things with “objective elements” that do not change, and so conflict is built into history.
Nie przychodzi Vance’owi do głowy, że to, co wygląda na „śmierć cywilizacyjna”, może być jedynie zmianą cywilizacyjną, lub że Kościół Katolicki przeszedł przez niezliczone zmiany przez 20 wieków. Zamiast tego Vance wydaje się czuć osobiście odpowiedzialny za powstrzymanie czegokolwiek, co mogłoby zagrozić jego cywilizacji lub zmienić Kościół. Rzeczy muszą pozostać takie, jakie są.
Mogłem być skłonny odczytać pragnienie Vance’a posiadania stabilnego, niezmiennego świata jako odpowiedź na traumy, które opisał ze swojego młodszego życia. Choć te traumy z pewnością są częścią opowieści, uważam, że dziwne przedstawienie katolickiej wiary u Vance’a jest bardziej związane z tym, gdzie jest dzisiaj.
Vance jest pochłonięty dystansem, jaki przebył z Appalachów do Doliny Krzemowej. Pytania o status i dystans kulturowy przewijają się w jego myśleniu. Zaledwie kilka stron po pochwaleniu autentyczności swojej rodziny i przyjaciół z Ohio, udostępnia zbędny szczegół, że dowiedział się o raporcie ławy przysięgłych z Pensylwanii „podczas gdy bawiliśmy się z naszym dwulatkiem na plaży nad Jeziorem Annecy”, co podkreśla, że wnuk babci zna Haute-Savoie.
Vance both craves elite status and is repelled by it. His life today is built on defending the working-class people he grew up with from an elite class he has jumped in with both feet to join. He writes about being uncomfortable talking to a therapist because he didn’t like talking “to a stranger” about “how crazy my homelife was.” Later he wrote a book to tell every stranger who would read about it. He knows his children will join “our country’s ruling class” because of the privilege they were born into. Yet he complains that those “elite institutions” he is leading them toward are “intellectually and spiritually broken.”
It is obvious Vance is conflicted, and he seems to be using faith to reconcile the tension. Vance, whose intelligence got him an education that lifted him from rural poverty, takes the same stubbornly intellectual path in his return to faith. He read and discussed his way into the Catholic Church, name-checking Augustine, Aquinas, Chesterton and Lewis along the way. Vance praises the “hierarchy and sense of authority” he found in the intellectual richness of Catholicism.
I would like to think Vance can find some lasting comfort in all of this. I wish him well. But Vance’s Catholicism seems a little too instrumentally useful to nurture the deep “solace” Joe Biden once talked about with such peaceful conviction. The restlessness is not gone from Vance’s story. The telling of it finds him trying a little too hard to exert too much control over everything around him.
C.S. Lewis wrote in “Mere Christianity”: “Nothing that you have not given away will really be yours.” That means giving up not only money and possessions, but the whole illusion of control that tells us we can save civilization or keep the church right where we want it. This is the “little way” of humility — of a faith that believes civilization’s questions were settled on a hill outside Jerusalem 2,000 lat temu. The gates of hell shall not prevail (Matthew 16:18).
The emphasis of “Communion” is a little too much on “My Way.” I think that is not the way that leads toward solace.
(Steven P. Millies is the author of “Joseph Bernardin: Seeking Common Ground” and “A Consistent Ethic of Life: Navigating Catholic Engagement With U.S. Politics.” The views expressed in this commentary do not necessarily reflect those of Religion News Service.)
