Codziennie rano otrzymujesz od RNS przemyślane, niezbędne relacje z dziedziny religii. Zapisz się za darmo!
(RNS) — W niedzielę, 8 listopada, dwie kolejki ustawiły się w pobliżu placu Rittenhouse w Filadelfii.
Jedna to była kolejka rowerów. Wielu rowerzystów trzymało flagi Palestyny, pedałując obok sześciu restauracji będących własnością Żydów. Wielu z nich zasłaniało twarze.
Druga kolejka to klienci. Stali przed Mac Mart, kioskiem makaronu z serem, który zazwyczaj nie działa w niedziele.
Tak więc to „Historia Filadelfii”, zaktualizowana.
I to inna historia, niż ta, którą mogłeś się spodziewać.
„Ride bojkotowy” był dziełem grupy, która nazywała siebie Philly Bike On Your Left, współpracującej z Boycott CookNSolo. Celem były: Dizengoff, Goldie i K’far, restauracje izraelskiego pochodzenia kucharza Michaela Solomonova; Huda, sklep z kanapkami; Mac Mart, kiosk makaronu z serem; oraz Schlesinger’s, delikatesy należące do byłego członka Rady Miasta Allana Domb. Właściciele na tej liście mają jedną wspólną cechę: są Żydami.
Czytelnik: cel Ride bojkotowego: „pokazać tym właścicielom firm Żydom-im przywódcom, że widzimy ich jako obrzydliwych ludzi”. Ich ulotka domagała się: „Żadnych interesów dla syjonistów! Te syjonistyczne placówki muszą odejść! Nie w naszym mieście!”
Według Philadelphia Inquirer policja oszacowała, że było około 300 protestujących pro-palestyńskich, w tym 200 na rowerach, oraz 200 przeciwników protestu, „podczas gdy setki innych wspierały przedsiębiorstwa w solidarności.” (Niektórzy uważają, że liczba rowerzystów była w rzeczywistości mniejsza). Policja oddzieliła obie strony i dokonała trzech aresztowań.
Porozmawiajmy o czasie tego wydarzenia, bo ma to znaczenie.
8 listopada to dzień przed rocznicą Kristallnacht — 9–10 listopada 1938 roku — kiedy naziści zniszczyli żydowskie domy, firmy i synagogi w Niemczech i Austrii. To był preludium do Holokaustu.
Planowacze utrzymują, że to zbieg okoliczności. Większość Żydów w to nie wierzy, zwłaszcza gdy antysemici w mediach społecznościowych wykorzystali liczbę 88, czyli 88 lat od tamtej nocy w 1938 roku, a także 88 (podwajanie ósmej litery alfabetu) jako kod „Heil Hitler”.
Jak to ujął rabin David Levin, przewodniczący Filadelfijskiej Rady Rabinów: „Chodziło o maksymalny policzek w twarz.”
Bo oto rzecz o antysemitach: mają oni kalendarz.
W swoim nowym eseju w Jewish Quarterly „Nienawiść do Żydów: Najnowsze wydanie” historyk Simon Schama wspomina telefon od matki w Londynie z 1990 roku. Wandalowie zbezczeszczali żydowski cmentarz, na którym pochowana była prababcia, i pomazali kamienie swastykami oraz napisami „Kristallnacht 1990”.
Potem była mowa, jaką posługiwali się demonstranci.
„Zio.”
Kto wymyślił to określenie? Nikt inny jak David Duke, były Wielki Czarownik Ku Klux Klanu. Na wszelki wypadek, jeśli trzeba zobaczyć teorię podkowy — nienawiść do Żydów po lewej i prawej stronie — w praktyce.
Schama cytuje niemieckiego filologa Hansa Mayera: „Kto atakuje syjonizm, ale w żaden sposób nie zamierza czynić niczego przeciwko Żydom, oszukuje siebie samego lub innych.”
Ale jasno powiedzmy: „Zio” to jedynie dwusylabowy synonim słowa „Żyd.”
Pod krytyką organizatorzy podwoili swoje stanowisko: „Każdy biznes, który wyznaje genocydalną ideologię syjonizmu, podlega bojkotowi i nie ma miejsca w naszym mieście.”
Aha — zarzut genocydzny — który Schama nazywa „głównym źródłem nienawiści do Żydów; silnikiem naszej dehumanizacji.”
Jeśli uwierzysz w te oszczerstwa, to każdy Żyd dbający o Izrael staje się tym, co ludzie nazywają „współwinny.” W taki sposób kiosk makaronu z serem staje się legalnym celem.
„Cała generacja żydowskich dzieci dorasta … pozbawiona wolności wyrażania swojej tożsamości etnicznej, kulturowej i religijnej publicznie. Gdyby to spotkało którąkolwiek inną grupę mniejszościową, atak wywołałby ogólne oburzenie, i słusznie. Jednak wielu antyzjonistów uznało to za całkowicie dopuszczalne, by uznać, że ktokolwiek wyglądający na Żyda, jest łatwym celem dla przemocowego werbalnego lub fizycznego ataku, jakby pejsy i jarmułka były wyznaniem zabójstwa niemowlęcia.”
W żartach opowiada się o dwóch Żydach idących nocą po złej dzielnicy. Słyszą kroki za nimi. Jeden mówi do drugiego: „Lepiej stąd wyjdziemy. Są ich dwie osoby, a my jesteśmy sami.”
W obliczu rosnącego antysemityzmu Żydzi często czuli się samotni.
Nie dziś. Nie w Filadelfii.
Skład osób, które zabrały głos, brzmi jak spis urzędników: gubernator Josh Shapiro, burmistrz Cherelle Parker, senatorowie John Fetterman i Dave McCormick, prokurator generalny Dave Sunday, przewodniczący Rady Miasta Kenyatta Johnson, członkowie legislatur stanowych z obu stron i Filadelfijska Rada Duchowieństwa Global.
Jedno oświadczenie wyróżnia się. Filadelfijska filia NAACP, kierowana przez Catherine Hicks, oświadczyła, że „zdecydowanie sprzeciwia się wszelkim protestom, bojkotom, demonstracjom lub innym zorganizowanym działaniom, które skierowane są wyłącznie przeciwko firmom będącym własnością Żydów.”
W piątek Rada ds. Relacji Żydowsko-Politycznych zorganizowała w Dizengoffie lunch solidarności. Przybyła Pierwsza Dama Lori Shapiro, wraz z prokuratorem okręgowym Larrym Krasnerem, posłami stanów, jednym z członków Rady Miasta i pastorem Carlem Dayem.
Przez cały tydzień dotknięte restauracje odnotowywały wzrost liczby klientów. Synagogi zamawiały od nich jedzenie na oneg Shabbat i kiddush.
Czego musimy się nauczyć?
Nienawiść w Filadelfii była realna.
Ale zwyciężyła przyzwoitość.
To, co się stało, nie powinno nas dziwić. William Penn założył Pensylwanię w 1681 roku jako schronienie dla prześladowanych, będące „świętym eksperymentem”, i nazwał swoją stolicę Filadelią, co w języku greckim oznacza „miłość braterską”.
Wciąż w niedzielę miasto żyło zgodnie z tym przesłaniem.
Żywy był również inny tytuł. Na North Broad Street stoi Congregation Rodeph Shalom, założona w 1795 roku i będąca najstarszą wspólnotą Aszkenazyjską na Zachodniej Hemisferze.
Jill Maderer jest starszą rabiną Rodeph Shalom.
Ona i kilku jej kolegów mieli własne podejście do nienawistnych rowerzystów: nie dawać im tlenu.
Zamiast tego nauczać wielowyznaniową społeczność o Kristallnacht i o tym, dlaczego ma to znaczenie, co uczynią wieczorem na Holocaust Memorial Plaza w Filadelfii o 17:00.
Jak przypomniała mi rabini Maderer: „Ludzie muszą pamiętać, że preludium Kristallnacht było bojkotowaniem żydowskich firm.”
Rodeph Shalom znaczy „dążenie do pokoju.”
Co jest dokładnie ich strategią.
Całe miasto stało się rodfei shalom, poszukiwaczami pokoju.
