Czwarty warunek dobrej spowiedzi wskazuje nam na to, jaka powinna być nasza spowiedź. Chodzi tutaj o szczerość, która jest niezbędna, zarówno przy robieniu rachunku sumienia, jak i przy wyznawaniu grzechów w konfesjonale. O ile łatwiej jest nam być szczerym przed samym sobą, kiedy tylko nazywamy swoje grzechy we własnej głowie, o tyle schody zaczynają się wtedy, gdy trzeba wypowiedzieć je w obecności spowiednika. Niestety zdarza się, że uciekamy się do najgorszego – kłamiemy podczas spowiedzi. Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego zamiast zerwać z grzechem poprzez spowiedź, grzeszymy jeszcze w jej trakcie?! I czy zdajemy sobie sprawę, że kłamstwo podczas spowiedzi, czy też zatajenie (ładne słowo  określające czyn brzemienny w konsekwencje) jakiegoś grzechu powoduje, że nasza spowiedź jest nieważna?

        Każdy z nas lubi być doceniany i podziwiany. W dobie Internetu i mediów społecznościowych, na co dzień budujemy swój pozytywny wizerunek poprzez „wrzucanie” zdjęć i postów. Sprawiamy wrażenie ludzi, którzy prowadzą dobre, ciekawe życie. Próżno szukać zdjęć, które wskazywałyby na jakieś nasze wady, gorsze chwile, a już nie daj Boże, takie które stawiałyby nas w złym świetle. Potrzeba akceptacji i podziwu ze strony innych ludzi jest w nas naprawdę silna. Ale przychodzi czas, kiedy trzeba pójść do spowiedzi, a co za tym idzie, stanąć w prawdzie i przyjrzeć się tej ciemniejszej stronie naszej osobowości. Mając wrodzoną potrzebę akceptacji i poczucia wartości, próbujemy wypaść dobrze także podczas spowiedzi. Zapominamy, że Sakrament Pokuty to nie casting na to, kto mniej zgrzeszył, ale spotkanie z miłosiernym Bogiem, którym pragnie oczyszczać nasze serca. Próba wybielania się podczas spowiedzi to nic innego, jak hołdowanie swojej pysze, która przez św. Augustyna nazwana jest „źródłem wszelkiego grzechu”.

         Nikt nie mówi, że stawanie w prawdzie i nazywanie zła po imieniu jest łatwe i przyjemne. Jest jednak konieczne. Zakłamywanie rzeczywistości i tuszowanie prawdy nie tylko sprawia, że spowiedź staje się nieważna, ale przede wszystkim obraża Boga, który w Sakramencie Pokuty czeka na nas z otwartymi ramionami. On oczekuje naszego szczerego serca i woli poprawy, a otrzymuje stek bzdur i półprawd… Bóg zna nas najlepiej. Zna każdy nasz grzech. Nawet ten najmniejszy, którego być może my nawet nie zauważamy. Nie ma więc sensu robić z sakramentu spowiedzi retuszu w stylu działań w „photoshop’ie” . Nie upiększajmy naszej duszy na siłę. Ona stanie się na nowo piękna po sakramentalnym rozgrzeszeniu. Prawa was wyzwoli – mówił Jezus. Warto o tym pamiętać podczas każdej spowiedzi. Kiedy chorujemy i idziemy do lekarza, nie udajemy, że czujemy się lepiej niż w rzeczywistości. Taka wizyta lekarska mijałaby się bowiem z celem. Leczenie okazałoby się nieskuteczne. Kłamstwo podczas spowiedzi również uniemożliwia prawdziwe nawrócenie.

Magdalena Pawełczyk