Świętość to coś, czego współczesny świat się boi i stara się wszelkimi sposobami ośmieszyć. Tak się dzieje, kiedy naszym bogiem staje się przyjemność, sukces, sława, źle pojęta wolność. Nawet jeżeli świętość nas pociąga, często traktujemy ją jak coś, co jest zarezerwowane tylko dla ludzi, którzy dokonali jakichś heroicznych czynów, jak np. św. Maksymilian Kolbe czy bł. ks. Jerzy Popiełuszko. Widzimy świętość, jak coś, co zmusi nas do rezygnacji z własnych planów, marzeń, a skupienie się na nieustannej modlitwie, poświęceniu, zapomnieniu o sobie. A przecież tak naprawdę świętość jest naszym pierwszym i podstawowym powołaniem i co więcej, jest planem na szczęście, a nie wezwaniem do umartwienia.

        Może to wydawać się zaskakujące, ale … każdy święty był grzesznikiem, takim jak Ty i ja. Próżno szukać takiego, który byłby nieskazitelny. Wręcz przeciwnie, opisy życia świętych pełne są historii nawróceń ludzi, którzy wcześniej prowadzili grzeszne życie, a „kończyli” wyniesieni na ołtarze. To pokazuje, że nigdy nie jest za późno na to, aby zostać świętym. Jeden z najpopularniejszych przykładów: św. Augustyn odszedł od Boga w młodości. Jego życie moralne pozostawiało wiele do życzenia. Jego matka, św. Monika, modliła się o jego nawrócenie wiele lat. Dziś św. Augustyn uchodzi za jednego z największych teologów Kościoła katolickiego. Aby również zapragnąć świętości trzeba, moim zdaniem, zacząć od przemiany myślenia o tym, czym ona jest naprawdę. Wiąże się to z zaufaniem Bogu. Jeśli zrozumiem, że Bóg pragnie mojego szczęścia, to świętość, do której On mnie zaprasza stanie się moim marzeniem, celem życia i synonimem szczęścia. Dziś, gdyby ktoś zapytał mnie, czy chciałabym być świętą, bez wahania odpowiedziałabym” TAK! Chociaż jeszcze kilka lat temu, pewnie zawahałabym się, czy przypadkiem to by mnie zbyt wiele nie kosztowało. Bo owszem, tak, świętość kosztuje. Nikt nie mówi, że to łatwa droga, ale czy coś, co przychodzi lekko i przyjemnie, jest dla nas piękne i wartościowe?

       Decyzja o tym, że chcę dążyć do świętości, nie jest także automatycznym zaprzestaniem grzeszenia. Dopóki żyjemy tutaj na ziemi, będziemy upadać. Istotą świętości wcale nie jest bezgrzeszność, ale właśnie umiejętność podnoszenia się z upadków, tych najdrobniejszych, ale przede wszystkim też tych  „ciężkiego kalibru”, kiedy nawet inni lub my sami już się skreśliliśmy. Pamiętajmy, że nie osiągniemy świętości bez sakramentu pokuty. To właśnie on jest przepustką do świętości i dzięki niemu ciągle możemy zaczynać od nowa z „czystym kontem”. Świętością jest także pokorne przyznanie się do tego, że jesteśmy słabi i bez miłosierdzia Bożego nie damy sobie rady. Możemy więc śmiało powiedzieć, że konfesjonał jest jednym z atrybutów świętości, takiej której życzę Tobie oraz sobie.

Magdalena Pawełczyk