Sakrament Pokuty to „najtrudniejszy” sakrament. Wymaga od nas pokonania wstydu, lęku, stresu… Podczas, gdy każdy z nas stara się na co dzień pokazać z jak najlepszej strony, podczas spowiedzi wręcz przeciwnie – musimy wyciągnąć „na światło dzienne” to, co w nas słabe i grzeszne, to co ukrywamy i maskujemy najlepiej jak potrafimy. Czasem trudności związane ze spowiedzią potęguje nasze fałszywe pojęcie tego sakramentu. Czas więc obalić mity!

        Spowiedź nie jest procesem sądowym, a spowiednik nie jest prokuratorem, który uparcie próbuje Cię pogrążyć i udowodnić Twoją winę! Nie o księdza tutaj chodzi – On jest pośrednikiem między Tobą, a Panem Bogiem, i tak samo jak Ty chce, abyś został rozgrzeszony i odszedł od konfesjonału z czystym sercem, które doświadczyło Bożej miłości.

        Spowiedź nie jest salą tortur. To normalne, że każdy odczuwa pewien dyskomfort, kiedy musi nazwać i wypowiedzieć to, co wolałby ukryć przed całym światem. Nie musisz jednak się bać. Konfesjonał to nie narzędzie tortur, przy pomocy którego Kościół próbuje się nad Tobą znęcać. Tam czeka na Ciebie Twój kochający Ojciec.

         Spowiedź nie jest pralnią. Przystępowanie do Sakramentu Pokuty nie jest jak chodzenie do pralni chemicznej, aby obmyć brud, ale jest jak przyjęcie uścisku Pana Boga – mówi papież Franciszek. To prawda, że odchodzisz od konfesjonału „czysty”, ale przede wszystkim kochany przez Boga!

       Spowiedź to nie okazja do narzekania. Podobno my, Polacy, jesteśmy w tym mistrzami. Warto jednak wyzbyć się tego „zwyczaju”. Spowiedź to nie czas i miejsce na użalanie się nad sobą, lub co gorsza, wyliczanie grzechów innych ludzi, którzy utrudniają nam życie. Jesteś odpowiedzialny za siebie i to Twój czas spotkania z Bogiem i Jego miłosierdziem. On zna Ciebie lepiej niż myślisz.

      Spowiedź nie jest przykrym obowiązkiem. Jeśli traktujesz Sakrament Pokuty jako jeden z punktów do „odhaczenia” przed Wielkanocą, to zamykasz swoje serce na miłość Boga. Zresztą przyjrzyj się własnemu doświadczeniu… Wolisz kiedy ktoś spotyka się z Tobą z obowiązku, czy z miłości?

        Spowiedź nie jest sposobem na poprawę nastroju. Oczywiście, poprawa samopoczucia, może być jednym ze skutków spowiedzi, ale najważniejsza jest relacja z Bogiem i fakt, że to On odpuszcza grzechy i odbudowuje więź przyjaźni z Tobą. Odchodząc od konfesjonału możesz nic nie czuć, ale faktem jest, że dostałeś nowe życie.

       Spowiedź nie jest psychoterapią. Nie oczekuj, że jedna spowiedź, nawet ta najgłębsza, uzdrowi Twoje poranione emocje i wymaże z Twojej historii życia wszystko to, co jest dla Ciebie trudne i bolesne. Najczęściej to będzie dopiero początek. Jedno nie wyklucza drugiego. Najlepiej jeśli leczenie Twojej duszy odbywa się na dwóch poziomach: w Sakramencie Pokuty, gdzie spotykasz się z miłosiernym Bogiem oraz w gabinecie psychologa, gdzie możesz przepracować to, co dla Ciebie trudne.

      Spowiedź nie jest transakcją. To nie działa na zasadzie: ja Bogu skruchę i szczere przyznanie się do winy, a On mi w zamian za to – wybaczenie i miłosierdzie. Coś za coś. Kiedy przychodzisz do spowiedzi, Twoje ręce są puste, a to, co możesz przynieść, to jedynie wiara w miłość Boga do Ciebie. On wie, że wrócisz tutaj jeszcze nie raz, ale kocha Cię nie za coś, ale po prostu dlatego, że jesteś Jego ukochanym dzieckiem.

      Spowiedź to nie procedura prawno – administracyjna. Wypełniam warunki, przychodzę do instytucji kościelnej, otrzymuję akt łaski, który pozwala mi na przystąpienie do Komunii Świętej. Jeśli masz taki obraz spowiedzi, spróbuj otworzyć serce na Boga. Potraktuj spowiedź jako spotkanie z Ojcem, a nie sztywny schemat, w którym nie ma miejsca na bliskość.

      Spowiedź to nie jest przepustka. Kiedy masz przystąpić do Pierwszej Komunii Świętej, wziąć ślub czy zostać matką/ojcem chrzestnym, Nie mów: Kościół wymaga ode mnie odbycia spowiedzi, by… Nie traktuj tego jak załatwienie sobie przepustki potwierdzonej podpisem spowiednika. Spowiedź ma pomóc Ci być lepszym człowiekiem, żoną, mężem, chrzestnym. Nie chodzi tu o „papierek”, ale o relację – z Bogiem i z ludźmi, która ma opierać się na miłości i ciągłym dążeniu do poprawy.

     Tyle o tym, czym spowiedź nie jest. Tak naprawdę najważniejsze jest to, abyśmy pamiętali, że spowiedź to przede wszystkim Sakrament, czyli szczególny znak obecności Jezusa i sposób działania łaski Bożej. Nie został ustanowiony po to, aby utrudniać nam życie, lecz wprost przeciwnie, po to aby je nam przywracać.

      Magdalena Pawełczyk